Buikpijn

Al een tijd klaagt de jongste over buikpijn, ineens moest hij spugen en was hij niet lekker. Elke ochtend komt hij bij mij en vraag of hij koorts heeft.
Als ik twijfel gaat het mannetje glunderen en zegt dan heel tevreden , vandaag moet ik dan maar thuis blijven.
Zijn hoofdpijnklachten nemen toe en af en toe heeft hij hele hoge koorts en ligt tevreden op de bank ziek te zijn.

De hoest kwam een aantal weken geleden.Toch weer aangekeken, maar de hoest bleef maar doorgaan.
Inmiddels begint hij te praten, over de klas, over de vele ruzies.
Of we bij juf willen komen. Juf vertelt veel, vooral over zichzelf maar tussen de regels door horen we dat hij vervelend is, druk is, snel afgeleid en heel vaak ruzie heeft.
De ene invalster na de andere staat er voor de klas en nablijven is voor de jongste meer regel dan uitzondering.

Thuis proberen we met hem te praten, er achter te komen wat er nu speelt. En langzaam aan laat hij dingen los. Hij verliest snel zijn geduld en wordt boos en uitgedaagd. Hij moet vaak bij de directeur op het trapje zitten omdat hij een woede-uitbarsting heeft gehad. En als hij als voorzorgsmaatregel er vast gaat zitten wordt hij weer uitgedaagd.

De hoest gaat niet over en ineens heeft hij koorts en bel ik de huisarts. Ik vertel de huisarts dat mijn mannetje kwakkelt en de altijd sceptische huisarts luistert naar zijn longen ,maar ook naar zijn verhaal.
En ineens vertelt de jongste zijn verhaal, zomaar op een ochtend tegen de huisarts, over het pesten, over het idee dat hij geen vrienden heeft, over de eenzaamheid, over het idee anders te zijn.
De huisarts vertelt over zijn jeugd als kind in de schilderswijk en over de beslissing van zijn ouders om hem daar van de basisschool af te halen.
Want elke dag vechten kost je je gezondheid, en de huisarts praat met moeilijke woorden die de jongste makkelijk oppikt en vertaalt.

Naast astma zegt de huisarts zit deze jongen niet op zijn plek, hij moet naar een school waar ze hem begrijpen en waar hij tussen meer gelijkgestemden zal zitten.
Want hoe goed je het ook probeert, deze jongen wordt hier doodongelukkig.
En ik val van de stoel van verbazing over deze huisarts die in een half uurtje tijd het vertrouwen van mijn kind wint.

De maat is vol als de jongste vrijdag met een blauwe wang thuis komt, de pester had iemand aangeduwd en deze was ongelukkig ten val gekomen met zijn voet in het gezicht van de jongste.
Meneer Williams is briezend naar school gegaan,waar iedereen erg geschrokken was omdat het allemaal zo hoogopgelopen was.
Vandaag zitten we er weer en gaan we weer een gesprek aan. Maar in ons hart weten we het al.
De jongste gaat hier van school af, we hebben het geprobeerd maar het lukt niet.
Zonder buikpijn naar school,zonder angst en met veel plezier dat is wat het mannetje verdient.

Omdat het kan

De meest vreselijke uitdrukking vind ik ; omdat het kan..Ik krijg daar spontaan de gruwels van, omdat het kan..niet omdat het moet of anders er iemand niet meer verder kan in zijn leven maar omdat het kan.
Vrienden van ons roepen dit ook te pas en te onpas, reisje naar eurodisney..omdat het kan, 2 maanden de kinderen van school om naar Amerika te gaan...omdat het kan.
Vier keer uit eten per week..omdat het kan.
Niet dat ik ze het niet gun, helemaal niet maar gewoon het maar zo gewoon te vinden terwijl 95% van de mensen, hier lang voor spaart en het een uitje vindt.

Deze uitdrukking popte ook in mijn hoofd op toen ik afgelopen donderdag het programma ; draagmoeder gezocht zag. Ik moet zeggen ik kijk hier met stomme verbazing naar, ik knijp mijzelf af en toe in mijn arm om te denken, is dit echt!
Hoor ik nu echt een vrouw van 29 met drie gezonde kinderen zeggen dat ze een draagmoeder zoekt en zelfs een baarmoedertransplantatie overweegt... En dan geeft ze aan dat ze het allemaal zelf betaalt..omdat het kan...hoor ik mezelf dan hardop denken.

Ik zie twee oudere heren vertellen dat ze zo graag een kind willen adopteren en ze vliegen naar India om een eiceldonor uit te zoeken..alsof je bij ikea in de catalogus kijkt naar een nieuwe keuken.
Nee schat, deze hooglans krast te snel, deze mevrouw is te Aziatisch...
Ze vertellen dat ook nog een goed doel steunen, want nu kan de draagmoeder een veel beter leven leiden met het geld dat ze krijgt voor het draagmoederschap.
Ik zie het als een couveuse op twee benen.....zegt de ene man...omdat het kan...denk ik heel somber!
Ze bezoeken een alleenstaande man die in een keer drie kinderen mee naar huis neemt, ik krijg daar de kriebels van ..omdat het dus kan, omdat het dus moet kunnen, omdat als je zegt dat dat een brug te ver gaat dat je niet ruimdenkend genoeg bent.
Dat je andere mensen niet in hun waarde laat..en..uiteraard omdat het kan!

Weet u , omdat het kan ben ik zeer bekrompen en vind ik dit allemaal niet kunnen. Ik zou die ene mevrouw met dat ontevreden gezicht willen zeggen, geniet van je drie kinderen ..omdat het kan.
En aan de twee heren geniet van jullie heerlijke Bourgondische leven omdat het kan maar laat dit gebied met rust...omdat dat, ook kan!

Als tegenhanger van de Moedersociety, een genootschap dat het voort- en grootbrengen van kinderen en de huishouding als het hoogste goed ziet, heeft Constance de Moedermaffia opgericht. Ze is gescheiden en heeft een puberdochter en een zoontje. In haar eentje neemt ze het op voor haar uitgebreide familie- en vriendenkring, daarbij vaak vergetend dat ze zelf ook nog een liefdesleven heeft. Kostelijk verhaal vol humor, dat hier en daar associaties met Jill Mansell oproept. De absurde situaties, de flaters die Constance aan de lopende band slaat en de beschrijving van de verwikkelingen waarin haar vrienden en kinderen verzeild raken, zorgen ervoor dat je aandacht geen moment verslapt.

Dit boek heb ik met veel plezier gelezen. Ik had eerst een beetje mijn twijfels maar al gauw, herkende ik zoveel dingen , en kon ik mij Constance helemaal voorstellen.
Het is echt een heel vermakelijk boek, heerlijk voor de zieke die enorm heeft gelachen om alle acties van de moedermaffia!

Tegenvaller

Het begon met oorpijn, irritant maar waaide weer over. Toen ging de keel opspelen, alsof ik er bakken zout door heen had gegooid en geen water.
Irritant zou ook wel weer overwaaien, maar helaas waaide dat niet over en gingen de neus, de oren en de ogen ook meedoen.

In de volksmond ben je verkouden, de arts noemt het een luchtweginfectie en zekers met mijn geweldige gezondheid ben ik geen operatiemateriaal.
Geen operatie vrijdag, pas als ik weer helemaal gezond ben.
Ik moest er zeker een week voor rekenen voordat alles weer een beetje op orde was in het lijf.

Zucht...balen..maar aan de andere kant, zo belammerd en lamlendig als ik mij nu voel heb ik ook geen zin om op die tafel te gaan liggen.
Ik kruip op de bank met paracetamol, met bakken met zakdoeken en een goed boek, als ik dat volhoud want ik kan wel uren slapen!

Pinksteren

Pinksteren bracht ons :
- prachtig weer
- weinig slapen door de hitte
- een zoon die astma blijkt te hebben en nu vier keer per dag moet puffen
- een dochter met examenstress
- dezelfde dochter danste af met prachtige cijfers
- prachtig gehaakt kussen voor in mijn eigen tuinprieel
- veel uren zwemplezier voor het hele gezin in ons eigen zwembad
- vooral veel luieren en genieten van ons heerlijke huis
- de andere dochter kwam oppassen
- en ik moet nog drie nachten slapen tot de operatie

Afdansen

Na weer een jaar zwoegen op allerlei dansen ging de middelste afdansen. Het was weer een feest om te zien , met hoeveel plezier ze het deed en hoe goed ze het kan.
Toch overschaduwde iets deze leuke dag.

Vanaf volgend jaar stopt haar danspartner en dat betekent ook voor haar stoppen want mannelijke danspartners op haar niveau zijn heel zeldzaam.
We zagen het al een tijd geleden aankomen, want eerst wilde hij geen latin wedstrijden meer met haar dansen.
Toen gingen ook de kampioenschappen aan haar neus voorbij omdat hij te druk was.

Zoals ze is , hield ze haar hoofd omhoog en zei heel dapper dat het niet uitmaakte en dat ze het volgend jaar vast veel te druk had.
We vonden het dapper en droegen allemaal oplossingen aan , maar nee, als het niet met hem was, dan was het over.

Hij was afstandelijk vandaag en liet haar zelfs na het dansen zitten om met een andere dame de dag af te sluiten. Het huilen stond haar nader dan het lachen en ik had zo met haar te doen.
Gelukkig haalde ze mooie cijfers en heeft ze drie jaar met heel veel plezier gedanst.
En toch..zit er een beetje wrange nasmaak aan het geheel doordat ze er niet vrijwillig mee stopt.

Dom, dom...

Een ezel stoot zich meestal niet aan dezelfde steen, is het spreekwoord en nadat ik mij ooit eens gewaagd had om in een verbroken relatie een kant te kiezen en mee te huilen met de desbetreffende wolf in het bos, kreeg ik de kous op de kop toen de relatie weer goed was. Want ik had meegehuild met de ene wolf en mij net als de ene wolf uitgelaten over de andere wolf.
Ik was ineens de boosdoender en had het gedaan, ineens was ik twee vrienden kwijt.
Uiteraard dat kan je gebeuren , als je jong en onbevangen bent.

In de afgelopen jaren, gingen veel mensen uit elkaar, kwamen weer bij elkaar en weer uit elkaar. Ik hield mijn mond, afzijdig, en zeurde wel tegen Meneer Williams erover.
Totdat een paar maanden terug twee dierbare vrienden de relatie verbraken.
Dat vond ik heel jammer, met beide kon ik het heel goed vinden en samen vond ik ze een heel gezellig stel waar ik veel mee kon delen.

Was ik teleurgesteld over het feit dat het uit was? Of was ik misschien ergens in mijn hart meer partijdig dan ik dacht? Geen idee, maar ik heb helaas wel weer iets te veel meegehuild in het bos met de ene wolf.
En dat heb ik geweten! Want toen ik ineens las dat er samen iets was ondernomen en ik de ene wolf verbaasd vroeg of ik iets gemist had werd ik compleet genegeerd.
Ineens was ik persona non grata. En realiseerde ik mij..te veel meegehuild met de ene wolf in het bos dus weer!

Uiteraard wederom een harde les , maar goed, op de vorige les heb ik ruim 20 jaar geteerd , dus misschien kan ik op deze les weer 20 jaar teren.
Het bos met de huilende wolven laat ik nu maar links liggen!