MevrouwWilliams

Sova training

2012-02-17T08:39:00.002+01:00

In de jaren 50/60 groeide er een hele rebelse vrouw op,ze mepte er flink op los, vulde fietspompen met water, draaide doppen van suikerpotjes los en haar vader en moeder moesten regelmatig naar school.
De vader gaf aan dat ze zich niet op haar kop hoefde te laten zitten. Ze was een van de eerste die geen rok aan deed naar school en daar gelijk van kreeg van thuis uit. Hoe rebels in de jaren 50!

In de jaren 70/80 groeide er een rebelse vrouw op, ze liet zich niet op haar kop zitten en als de kinderen aan de deur kwamen om te klagen over haar ,zei haar moeder, zeg het haar zelf maar en dropen de kinderen af.
Ze was altijd haantje de voorste en leerde dat vooraan staan goede plaatsen opleverde in deze wereld.

Uiteraard liepen deze vrouw ook wel eens tegen dingen aan die niet goed waren maar ze leerden allebei, niet op je kop laten zitten en je mag best laten zien wie je bent.

Nu groeit er een jongetje op, hij laat zich niet op zijn kop zitten, is haantje de voorste en zijn moeder moet ook op school komen.
En diep in haar hart denkt zijn moeder, hij laat zich niet op zijn kop zitten, en is ook een enorme lieverd , net als die twee hierboven.

Maar helaas anno 2012 wordt daar anders over gedacht en is voor dit soort kinderen sova training.
Begrijp mij niet verkeerd, ik denk dat er heel veel kinderen/mensen baat bij hebben maar zoonlief en ik , die gisteren voor een intake gingen, kregen er zwaar de kriebels van.
Rollenspellen met petten op, klussen mee naar huis, leuke spelletjes en presentjes, is niet mijn idee om hem anders met bepaalde dingen om te laten gaan.

Toen de mevrouw vertelde dat er zoveel aanmeldingen waren van jongens , gaf ik aan dat dat ook de tendens was in het onderwijs. De mevrouw ging zwaar in de verdediging dat er ook wel meisjes waren ,maar dat deze groep alleen uit jongens bestond.
Er zat naast deze mevrouw een man bij, die een vreselijke nare uitstraling had, zoonlief en ik zijn daar erg gevoelig voor, en ik merkte dat we allebei de man wilde triggeren.

Wij, als ouders werden behandeld alsof we niet tot 10 konden tellen , en dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Ook gaven ze ons de indruk dat zij dit "probleem"wel even de wereld uit zouden helpen. Zelfs Meneer Williams die toch zeer ongevoelig is voor wat mensen ondergronds uitstralen, voelde dit heel erg.
Er werd nog opgemerkt dat zoonlief zo ver voor was op zijn leeftijdsgenoten qua taalgebruik en verwoorden van gevoelens.
Ik gaf aan dat ik dat bijzonder vond en werd afgestraft met een boze blik.
In mij groeide het rebelse meisje van toen even weer enorm op...maar hield mij in.

Inmiddels hebben we besloten dat we het niet doen, en als u mij nu excuseert ,ik ga de voetbalclub bellen wanneer zoonlief kan komen trainen.
Daar steek ik veel liever tijd in, en is ook een training en niet op de sofa ;-)

Later worden

2012-02-14T13:54:00.003+01:00

Op onze school blijven de kinderen allemaal over en we eten dan gezamenlijk. Inmiddels staan de dames van mijn klas met mij op vertrouwelijk voet en kwekken we er een eind op los tijdens ons eten.
Vandaag hadden we het eerst over begraven en cremeren, heerlijk zo tijdens de boterham, we spraken over Japanse handwerkboeken, en toen kwam de vraag wat je later wilt worden als je groot bent.

N is 11 jaar en T is 8. Beide schatten van grieten die al kauwend op hun brood vertelden wat ze later wilde worden.
Totdat T mij aankeek en vroeg; én jij juf , wat wil jij later worden?

Ik was helemaal van mijn apropos en N loste het snel op ,Juf is toch al juf en moeder.
Pff gelukkig maar, stel je voor dat ik er nog over na moest gaan denken wat ik wilde worden ;-)

Beautiful mind

2012-02-11T23:53:00.001+01:00

Deze foto is van mijn stoere lieve bikkel, alweer bijna een jaar terug en inmiddels verheugd hij zich enorm op zijn 9e verjaardag.
Afgelopen week hebben we het zoveelste gesprek gevoerd op school, over zijn houding, gedrag, snelle associatievermogen en het soms onvermogen om met andere kinderen te kunnen spelen.

Zijn enorme intelligentie verbaasde de juf en ze wilde graag weten hoe ze met hem om kan gaan. Want stel dat hij adhd heeft dan kan hij medicijnen slikken volgens haar en dan komt het helemaal goed.

En daarbij ze heeft in haar klas al zoveel adhd kinderen.
Geïrriteerd volgde ik het gesprek, en hield mij in, alhoewel ik helemaal kriebelig werd van haar drukke gepraat, haar vreselijke volle lokaal met wel 20 onafgemaakte dingen, met..zoveel troep..en haar constante woordenstroom.
Ze verloor mij helemaal ,toen ze begon over homeopathische druppels voor adhd ,want je moest er toch niet aan denken je kind vol medicijnen.

Ze gaf aan het moeilijk te vinden en hoe deed ik dat thuis? Er volgde een enorme stilte van mijn kant en toen ik voorzichtig zei geen problemen met hem thuis te hebben , uiteraard wist ze daar ook het antwoord op.
Ik was precies zo en zou dan het gedrag vast niet zo zien.
Dankzij mijn geregistreerde medicijnen en training kon ik haar vertellen dat het thuis netjes en geordend was, ik met dagplanners werkte en dat ik dol was op zijn beautiful mind , net als die van zijn zuster. Ik hield van het snelle schakelen in zijn hoofd en was blij iemand gevonden te hebben die dat ook kon.

Zuchtend gaf ze aan dat er dan maar iemand naar hem moest komen kijken want ze wist het niet meer. Ik gaf aan hem meer leerstof te geven wat hem intereseerde maar daar kon ze niet aan beginnen zonder diagnose.
Op dat moment overwoog ik even thuisonderwijs!
Ik verliet het gesprek geïrriteerd, de juf was handelingsverlegen en ik kon het oplossen, al pruttelend belde ik met een bevriende collega die voorzichtig aan gaf misschien hem te laten testen.
Voor jezelf, zei ze sussend.

De pscyhiater die ik donderdag sprak in verband met de controle voor mezelf, legde ik het ook voor. Hij moest vreselijk lachen en keek mij aan, waar is hij bij gebaat, is dat niet de vraag die je jezelf moet stellen?
Ga naar een kinderarts, leg hem dit voor, geen lange wachttijden en laat hem uit de buurt van psychiaters ;-).
Hij lachte naar mij en zei , jij bent geen graadmeter, jij en hij zijn soulmates , jullie zien het niet van elkaar.

En zo gaan we over 2 weken naar de kinderarts , maar o wee als ze gaan sleutelen aan mijn prachtig kind en zijn beautiful mind!

Toeval

2012-02-11T07:00:00.000+01:00

Toen ik een aantal jaren geleden het nummer Just like heaven, van Katie Melua hoorde was ik helemaal verliefd op het nummer. De tekst, haar prachtige stem, het bracht herinneringen boven die niet bij die tijd leken te horen.

Vandaag kwam ik het nummer tegen en kwam er per toeval achter dat het een origineel nummer is van The Cure, een nummer uit 1987 en ineens wist ik waarom beide nummers dus hetzelfde gevoel opriepen!
Ik moet zeggen dat ik nu het nummer van Katie Melua iets meer apprecieer maar het van The cure niet slecht vindt.
En u?

Kleurconsulent

2012-02-10T09:02:00.002+01:00

Gistermiddag werden de dozen bezorgd, ik had er al dagen naar uit gekeken en iedere keer mijn mail nagekeken waar die postbode bleef!
En daar kwamen de dozen met de spullen voor de opleiding voor kleurconsulent.

Vorige week heb ik de knoop doorgehakt, ik blijf werken in het onderwijs, maar ik ga er iets naast doen, iets wat dichter bij mijn creatieve kant ligt.
Waar ik eigenlijk al lange tijd wat mee wil doen maar steeds uitstel.

De opleiding kleurconsulent lijkt mij super en ik moet zeggen dat ik het materiaal doornemende,ik helemaal blij was met wat ik allemaal tegen kwam.
Dus wie zijn interieur of zichzelf nog wil veranderen, even een klein jaartje wachten dan kom ik langs ;-)

Met mijn kleurenwaaier en Goetes kleurenleer onder mijn arm ;-)

Status

2012-02-08T07:00:00.001+01:00

Single is geen status
Het beschrijft dat je sterk genoeg bent om van het leven te genieten..zonder afhankelijk te zijn van anderen.

Deze bijzondere beschrijving zag ik op facebook staan bij een kennis die ruim een jaar geleden gescheiden is.
Ik vind dit apart want hoe je sociale status is , je bent altijd afhankelijk van anderen.
U roept misschien nou ik niet, ik kan u een heel simpel voorbeeld geven.

U hebt honger en wilt eten kopen. Dan gaat u naar de supermarkt, daar werken mensen, daar ligt het ingepakt,ontwikkeld,verantwoord eten voor u.
Als deze mensen niet werkten kon u misschien wel iets uit het land trekken maar ik zie u dat niet zo doen in deze vrieskou.
Wat ik er mee wil zeggen is dat we altijd afhankelijk zijn van een ander.

Afhankelijkheid is helemaal niet negatief. Behalve als u helemaal de deur niet meer uit gaat en alles door een ander laat doen. Dan vind ik het persoonlijk toch wel iets negatiefs krijgen.
Maar in onze hele leven zijn wij afhankelijk van elkaar. Soms in meerdere mate, soms in mindere mate.
Afhankelijkheid doet ook een beroep op de ander, ik heb jou nodig om...en geeft de ander een prettig gevoel. Ik ben nodig.
Uiteraard niet met de doorschieters die we allemaal wel kennen.

Single is ook geen status , het is een vermelding voor de burgerlijke stand.
Dat je sterk genoeg bent om van het leven te genieten, lijkt mij in elk leven wat je leidt toch prettig. En als je dat deelt (wat ik heel wat anders vind) met iemand anders betekent dat niet dat je niet sterk bent.
Ik heb maar niet op 'vind ik leuk gedrukt ;-)".

Overbrengen

2012-02-07T07:00:00.000+01:00

Een van de eerste dingen die ik leerde toen ik opgroeide dat angsten van je ouders overdraagbaar zijn.
Mijn moeder waarschuwde altijd dat ik het niet goed deed, daar heb ik nu nog last van.
Ik bedacht mij, dat doe ik niet bij mijn kinderen.

Niets is uiteraard minder waar. Nu het zo ontzettend vriest, kan er geschaatst worden en laat ik toch het ijs an sich doodeng vinden.
Twee redenen, ik heb mijn kaak er ooit op gebroken, geen fijne ervaring.
En ik heb iemand in een wak zien schieten en onder het ijs zien doorgaan, ik kan u vertellen dat dat iets is wat ik nooit vergeet.

Mijn meisjes zijn niet dol op kou en schaatsen en vroegen ook nooit om schaatsen op vijvers en dergelijke plassen. Af en toe op een ijsbaan maar meestal wist ik daar handig om heen te manoeuvreren en nu zijn ze zo groot en hun liefde voor het ijs is er niet.

Maar ja...ik heb een hele ondernemende zoon die erg op zijn vader lijkt. Beide zijn dol op het ijs en mijn zoon ging gistermiddag met een vriendje naar het park.
Wist jij dat er geschaatst kon worden, ik heb namelijk op het ijs gelopen.
Mijn hart sloeg drie keer over en ik bracht al mijn wijze pedagogische lessen even op mezelf van toepassing.
Leuk , was het niet koud? Nee mam, en ik weet ik heb een soort schaatsen , gaan we morgen schaatsen.
Ik houd niet zo van schaatsen kind, ik ben bang dat ik val. Het verhaal van de kaak en de pijn en de kou.
Hij keek mij even aan en zei ach maar ik ben anders...

Tijdens het kijken naar het jeugdjournaal werd een oefening laten zien van iemand uit een wak halen en ik gruwelde ervan. Mijn zoon keek mij aan en zei goh dat lijkt mij raar zo onder het ijs, daar zwem je toch zo onder vandaan.
In paniek legde ik hem uit hoe het ging en dat ik het gezien had, weg alle goed voornemens.
Hij keek mij aan en zei , dat vind ik wel eng , ik weet niet of ik het wel durf nu.

Vandaag na school, bond hij zijn schaatsen onder de laarzen en wachtte geduldig tot ik alle smoezen op had en met hem mee ging. De middelste ging ook mee, ik help je wel mam.
Handenwringend stond ik aan de kant, terwijl hele gezinnen op hun noren vrolijk rondjes draaide. Ik zag kinderen alleen schaatsen en ik was zo bang.
Toen we thuis kwamen moest ik er zelfs van huilen, stiekem in een hoekje want dit mocht hij niet zien van mij.

Vanavond op de bank zei ik, morgen ga ik weer met hem mee. Meneer Williams keek mij verbaasd aan, weet je het zeker?
Ik keek hem aan en zei ik heb vandaag al zo'n stap gemaakt, morgen gaan we nog een stap verder..maar niet op het ijs !

De vriendin

2012-02-05T07:00:00.000+01:00

Ooit had ik in mijn puberteit een hele aparte vriendin. Ze was ontzettend aardig, kwam van de boerderij en was ten opzichte van haar gezin een vreemde vogel.
Haar ouders en broertje waren ook zo anders, dat zag ik altijd wel.

Ze vertelde dat ze later in Amsterdam ging wonen, kunstenares ging worden. Ik zag het zo voor mij. Ze was heel apart om te zien, ook erg mooi. Alle ogen waren op haar gericht als we uitgingen(was niet altijd leuk ;-).

Ze ging naar de kunstacademie en ging in een heel apart studentenhuis wonen.
Als ik iets aparts vertelde over haar zei mijn moeder altijd typisch Ien.
Ik ging naar Groningen, ach het contact verwaterde en eigenlijk heb ik haar al jaren niet meer gezien of aan gedacht.

Vandaag zocht ik op facebook iets en popte haar achternaam op, bij iemand anders en ik dacht goh...Ien hoe zou het daar toch mee zijn.
Ik googelde wat en tot mijn stomme verbazing kwam ik in een klein dorp in de achterhoek terecht.
Daar was ze voorzitter van de carnavalsvereniging. Zat in het vrijwilligersbestuur van een soort cultuurhuis. Ik zag haar op foto's spelletjes spelen tijdens Koninginnedag , carnavals wagens in elkaar knutselen en eigenlijk viel ik van de ene in de andere verbazing.

Dat kon toch niet mijn Ien zijn dacht ik nog en bekeek haar op de foto's , ook aan haar was de tand des tijds niet voorbij gegaan en zag dat we rustig in elkaar kledingkast konden rondneuzen.
Echt ze was het...zo bijzonder, want in mijn gedachten zie ik haar nog, lange bruine benen, slank, mooi lang haar, en rondrijdend op een gepimpte fiets.
En het beeld van haar op het bordes als carnavalsprinses paste er niet echt bij...

Maar misschien heeft ze dat ook wel bij mij...;-)

Multitasking

2012-02-03T23:08:00.004+01:00

Als ik de telefoon opneem hoor ik aan haar stem al dat ze heel gejaagd is, onderwijl hoor ik dat van alles doet.
Ze vertelt over haar nieuwe zaak, onderwijl stuurt ze haar kinderen bij, zet de aardappelen op en praat ondertussen half hijgend door.
Na een half uurtje hang ik op.

Doodlam, van de ruis die er continu door het gesprek heen ging.
Een tijd geleden gaf ik het aan, als we bellen zou je dan misschien alleen willen bellen en dan verder niets.
Het was stil, ik kan heel goed multitasken zei ze ietwat beledigd, dat jij dat nu niet kan door je ADHD.

Ik moest heel erg lachen, en legde haar uit dat als je belt, je niet onderwijl bezig kan zijn met een andere bezigheid omdat je dan probeert meerdere delen in je hersenen te activeren en dat lukt niet .
Vooral niet als je op 1 gedeelte meerdere beroepen doet.
Dat is net zoiets als proberen in een stopcontact drie stekkers te drukken.

Ze heeft mij een tijdje niet gebeld, we hielden contact, af en toe een mailtje. Sinds kort belt ze weer, ze doet niet meer honderd dingen onderwijl en weet ook weer waar het gesprek over ging.
Maar toch zei ze kan ik heel goed multitasken.
Prima zei ik maar waarom zou je het willen? Waarom zou je je hersenen willen overbelasten?
Niemand vraagt je en de aardappels te koken, je kind te helpen bij het huiswerk en een telefoontje te plegen.
Soms moet dat gewoon zei ze weer ietwat verwijtend. En daarbij vrouwen kunnen dat.

Kunnen vrouwen dat? Of is ons dat opgelegd ,dat we dat kunnen omdat het zo goed uitkomt in deze 24 uurs maatschappij ,dat we dat maar allemaal kunnen.
Zou voor mij ook goed zijn zo'n revalidatie-oord zei ze lachend.
Toen ze wegreed, zag ik dat ze belde, iets uit haar tas probeerde te pakken en naar mij aan het zwaaien was.
Multitasking ,geweldig toch ;-)

Collega's

2012-02-02T16:40:00.002+01:00

Aan de ouders /verzorgers van..

In juni is bij uw kind voor spelling de volgende cito toets afgenomen.
E4 met als resultaat een B score

Dit is niet voldoende op niveau en daarom krijgt uw kind hulp met spelling.
In januari is bij uw kind weer de cito spelling afgenomen om te kijken of er vooruitgang in zit.

De volgende toets is nu afgenomen...M5
Het behaalde resultaat van deze toets is een C score.

- uw kind is vooruit gegaan x
- uw kind is achteruit gegaan
- uw kind is gelijk gebleven

Je zal maar in het onderwijs werken en dit briefje snappen ;-))))

Gevangen stokje

2012-02-01T07:00:00.000+01:00

Mrs T gooide een stokje op en ik had een goede dag en ving hem ;-)Ook ik geef hem niet door maar gooi hem gewoon de lucht in, kijk maar of je er wat mee doet.

1.Je mag 1 wens doen voor een ander … voor wie zou dat zijn en wat zou je dan wensen?
Dit vond ik zo moeilijk, ik ken helaas zoveel mensen die ik wel iets goeds zou willen wensen.
2.Elk diersoort wordt hernoemd …welk dier zou dan jouw naam als soortnaam moeten krijgen?
Een panda, ze zijn mooi, rond,knuffelbaar om te zien maar ze kunnen ook erg fel zijn.
3.Je hebt alles dat je hartje begeert …je moet 10 euro uitgeven, waaraan zou je dat besteden?
Met de jongste naar het museum gaan, schilderijen bekijken
4.Waar kijk je het meest naar uit op dit moment?
Er is niet iets heel speciaals, misschien diep in mijn hart toch wel naar een genezing ...
5.Volg jij je verstand of volg jij je hart en waarom?
Ik volg te vaak mijn verstand en kom dan in conflict met mijn hart. Ik neem het mij voor om daar iets meer in te middelen.
6.Je mag een dag met Koningin Beatrix op werkbezoek … waar neem je haar mee naar toe en waarom?
Ik zou haar meenemen naar mij werk, haar een gastles aan mijn kinderen laten geven over haar familie zodat de kinderen haar positie beter begrijpen.
Ik zou haar ook meenemen voor een lunch in het theehuis hier om de hoek wat gerund wordt door geestelijke gehandicapten.
7.Je moet iets doen voor een goed doel …welk doel kies je?
Ik zou mij inzetten voor kinderen in kansarme situaties.
8.Als je de kans kreeg met de man/vrouw van je dromen te doen/laten wat je wilt, wat zou je dan doen?

Met Meneer Williams zou ik weer een weekend naar Vlieland willen en dan graag met de energie van vroeger ;-)
9.Je mag een feest organiseren voor bloggers, hoe zou dat feest eruit gaan zien?
Ik zou een high tea geven voor een aantal bloggers , ben niet zo dol op enorme bijeenkomsten. Ik zou het leuk vinden als iedereen iets mee nam wat belangrijk is voor diegene en daar wat over verteld
10.Welk huisdier kies jij?
Een poes, maar dan wel in een goed huis, zoals bij mijn moeder (daar worden de poezen verwend!!!)
11.Wat zou jij mij schenken?
Alles wat maar wenselijk is

Ontslagbrief

2012-01-31T08:25:00.002+01:00

Geachte CVS,

Hierbij bied ik mijn ontslag aan als gebruiker van CVS. Inmiddels heb ik het al een aantal jaren geprobeerd maar ik moet zeggen het bevalt mij toch niet.

Toen u mij een aantal jaren met het aanbod overviel, had ik al het idee dat het een instinker was maar wilde u een kans geven.
Ik heb u op allerlei manieren behandeld, ik heb u netjes behandeld , ik heb u genegeerd, ik heb u aangepakt.

Maar helaas u blijft maar de kop opsteken op momenten dat ik het niet kan gebruiken.
Zo heeft u nu bedacht dat enorme onverklaarbare hoge koortsen mij al een tijd weer lastig vallen en ik zo moe ben dat ik blij ben als ik om 10 uur s'ochtends nog op de benen sta.

Ik ga accoord met het opzegtermijn van een maand maar dan wil ik ook graag van u verlost zijn.
Ik snap dat de schade voor mijn eigen rekening is, maar die betaalde ik al een hele tijd dus daar zal niet veel aan veranderen.
Vertrek ik nu weer naar de bank om bij te slapen en om de koortsen te trotseren.

Vriendelijke groet
Mevrouw Williams

sweet sixteen

2012-01-29T10:25:00.002+01:00

Vandaag is ze 16 geworden, mijn middelste, ze is vannacht uit geweest, verjaardag gevierd in de stad met vrienden en gisteren met ons allemaal.

En ik kijk naar buiten en zie hoe koud het is, net als de dag waarop ze geboren werd, huiver en ben blij dat ze 16 is.
Want hoe blij ik met haar ben, haar zwangerschap en geboorte wens ik niemand toe en zou ik nooit meer over doen.

Vandaag is het feest!

Dochters

2012-01-28T10:28:00.003+01:00

Ineens is ze thuis, met haar spullen, dikbehuilde ogen en haar onverwoestbare doorzettingsvermogen.
Het ging niet meer mama, ik heb het zo lang geprobeerd maar ik wil naar huis.

Mijn hart brak in stukken van verdriet toen ik het verdriet zag van de oudste, net zoals ik de laatste maanden op lip verbijtend aan de zijlijn had gestaan.
Ik bemoeide mij er niet mee, dit was haar keus, ik respecteerde die.
Ik zag haar afglijden, vermoeid worden en haar mooie krullen verliezen, ik zag haar veranderen in een tobbende vrouw van 20 en miste zo mijn sprankelende energieke dame.

Het was maar 1 zin die hij tegen haar had gezegd na al die maanden, het is jouw schuld en toen heeft ze haar tas gepakt. Huilend verteld ze dat het niet haar schuld is en wij zijn boos en verdrietig samen.
We hebben gezien dat het niet jouw schuld is, we weten het, maar als jij om hulp vraagt geven wij het je zeiden we.

Ze ging terug en belde op, Meneer Williams kom je mij halen?
En alsof ze niet weg is geweest , ruim 2 jaar, zat ze weer op de bank met haar broertje en zus, kijkend naar puberaal zapp om samen vreselijk te lachen.
Het doet mij goed dat ze weer op haar gemak is, alsof er iets van haar schouders is afgevallen.

En duiken we samen de keuken in om taarten te bakken voor de middelste die morgen 16 wordt!

Rood staan

2012-01-25T19:27:00.003+01:00

Ze is ongeveer 35 jaar en ze heeft medicijnen gestudeerd en ze is gespecialiseerd in oncologie.
Ze is blond, ze loopt een beetje mank en ze heeft een heel erg lief gezicht.
Ook is ze een mensendokter, ze ziet dat ik heel erg worstel met mijn klachten en ze neemt ze allemaal serieus en ze kijkt zorgelijk mee en ze deed een paar weken terug onderzoek, omdat ergens een tijd terug mijn lever niet goed functioneerde.

Ze was vanmiddag blij, net als ik , maar misschien was ik wel nog veel blijer met goed slecht nieuws.Want alles was goed, behalve mijn schildklier, die leek er geen zin meer in te hebben, en dat zag ze al vanaf dat ik er aan geopereerd was.
En ze vertelde dat als over zes weken mijn schildklier nog in het rood stond, ik medicijnen kreeg.
De klachten en de uitslagen gaven aan dat de schildklier traag is, en dat ik mede daardoor erg vermoeid ben , droge huid, broos haar, mijn stemklachten, en zo kan ik door gaan.

En vandaag is ze mijn held, en toch ook wel heel erg mijn hoop, al krijg ik er maar 10% energie meer door, dan heb ik zoveel gewonnen.
Graag ook mijn krullen terug ;-)
Voor het eerst wil ik graag in het rood blijven staan!

Kookboeken

2012-01-24T14:24:00.004+01:00

Een goed voornemen al een hele tijd terug was niet meer lijnen. In de zin van een speciaal dieet volgen, alle informatie verzamelen en mij er als een gek aan houden om na een tijdje de handdoek weer in de ring te gooien omdat het toch niet haalbaar was om het vol te houden.

En eigenlijk ben ik dol op eten, lekker eten, gezond eten, troost eten, vers eten, noem het maar op.
De straf die ik mezelf voortdurend oplegde omdat ik toch wel heel nodig moest afvallen vond ik op een gegeven moment gewoon belachelijk.
Sommige dagen eet ik graag veel koolhydraten, in de zin van lekkere stamppotten met vlees.

Andere momenten vind ik het heerlijk om zalm met sla te eten en geen andere toevoegingen.Ik was de feeling met eten helemaal kwijt geraakt.
Wat vind ik nu eigenlijk echt lekker? Waar voel ik mij goed van en waar functioneer ik goed op.
Niet op bergen chips, en friet, maar op lekkere gerechten, homemade en geïnspireerd door bijvoorbeeld Nigella, of het smulweb of een vriendin die lekker kan koken.

Riep ik altijd standaard dat ik niet kan koken , heb ik gemerkt dat ik best wel lekker kan koken. Zorgvuldig uitgezocht recept gecombineerd met de gelegenheid, ik kan er zo blij van worden.

Vandaag besloot ik mijn boekenbonnen goed te besteden en kocht het kookboek, Appeltaart.
De verkoopster vroeg of het cadeau was en ik gaf aan , voor mezelf. Ze glimlachte goedkeurend en zei dat het een goed boek was om mijzelf te verwennen.
En de recepten al helemaal ;-)

De familie is helemaal blij met de ommezwaai, ze genieten enorm van mijn gevonden kookkunsten.
Voor vandaag staat er stamppot rode kool op het menu met een Äppelkaka als toetje.
Dit laatste is een Zweedse appeltaart, simpel zonder bodem, hartstikke simpel en erg läcker ;-)

Verwachtingen

2012-01-23T18:52:00.002+01:00

Vol goede moed betrad ik de werkvloer enkele maanden geleden, met nieuwe kennis, met medicijnen en veel energie.
Om er na een paar maanden achter te komen dat ik mijn verwachtingen erg hoog heb ingezet.
Ik ben doodmoe, en niet van het les geven. Ik vind het ontzettend leuk om met de kinderen te werken, om leuke dingen met ze te doen. Om ze een stap hoger te brengen, ach om alles waar u, uw kinderen om naar school stuurt.

Waar ik moe van ben, is het ondoorzichtige bos van regels en warrige structuren,van een leidinggevende die continu haar mensen passeert en als een olifant in de porseleinkast rond loopt.
Die, ineens bedenkt dat het anders moet, en morgen mag het weer anders, om vervolgens te bedenken dat volgende week weer anders kan.

Vandaag begon de studiedag zo anders dan verwacht, met een terecht boze collega die woedend naar huis ging voordat de dag begonnen was.
Met alleen maar emotionele vrouwen, met geen enkel iemand die duidelijk was, met zoveel ondoorzichtige momenten.

Eigenlijk wil ik maar 1 ding, en dat is helderheid, duidelijkheid en wat structuur?Is dat te veel gevraagd, op een plek waar we aan jonge mensen dit allemaal willen aanleren?

Fotokabien

2012-01-22T12:27:00.002+01:00

Iets later dan gepland maar toch weer een fotokabien.
Zondag is vaak voor ons tweeën een pyamadag, vaak werkt Meneer Williams en is de middelste dansen.

Vandaag hebben we samen de was gevouwen, en onderwijl eten we lekkere dingen en luisteren we muziek en doen gek ;-).
Uitnodigingen slaan we het liefst af op deze zondagen,omdat we allebei zo van de rust houden om ons heen.
En we zijn met elkaar vaak al druk genoeg ;-)

Bij de Fotokabien maken we elke maand een foto - online of in een echt hokje.
Klik hier voor meer fotokabien bloggers.

Dierendokterschool

2012-01-20T07:00:00.000+01:00

Wanhopig werd ik er van, het lezen of meer het niet lezen van mijn jongste, toen hij in groep 3 zat. Hoe harder er aan getrokken werd ,hoe meer hij de kont tegen de krib gooide.
In groep 4 trof hij twee enorme harken van docenten aan die hem zo strak hielden en hem zoveel wilden laten doen , dat hij zich soms verstopte achter het fietsenhok omdat hij niet naar binnen wilde.

Ik word later ijsjesverkoper riep hij regelmatig, want ik ga nooit leren.
En we togen elke 14 dagen weer naar school om te praten, om ze te laten inzien dat het geen onwil van hem was maar onmacht , dat hij toch echt dyslectisch was.
Hij was de jongste, het meest verwende jongetje, we stelden geen eisen aan hem, het kwam omdat ik ziek was, omdat ik adhd had en hij het ook wel zou hebben, het kwam omdat hij vervelend was en andere kinderen plaagde, het kwam omdat..we hebben van alles gehoord.
En soms werden we heel boos, andere keren waren we beledigd, we trokken van leer en twijfelden aan alles , bijna aan ons kind.

Een tijd terug kwamen we bij de juf in groep 5, het is een beetje aparte mevrouw, ze is iets jonger dan ik en ziet eruit als een bootwerker. Zo praat ze ook, ik had daar toch wel wat moeite mee. Laten we zeggen een kerel onder de kerels zo"n type vind ik het.
De jongste loopt met haar weg, hij vindt haar geweldig, soms moppert hij met haar, en hij heeft haar op alle fronten uitgeprobeerd, en ineens viel het kwartje.

Tijdens de geschiedenis en aardrijkskunde lessen merkte hij dat hij veel wist, hij haalde negens en achten en er werd rekening gehouden met zijn dyslexie.
Alsof ik een ander kind thuis kreeg, eentje die school nog steeds niet helemaal super vindt maar die wel ineens gigantische resultaten haalt.

Vanmiddag kwam hij thuis en kwam tegen mij aan staan, weet je mam, ik heb een cito toets begrijpend lezen gedaan en ik had een a score.
Ik keek hem aan en glom van trots. Ik vertelde dat als je a scores houdt, je naar het vwo kan als je goed blijft leren.
Dan kan ik dus naar de dierendokterschool, vroeg hij hoopvol.
Want als ik dierenarts word doe ik twee dingen die ik leuk vind, voor dieren zorgen en veel geld verdienen ;-)

Puber

2012-01-19T00:51:00.001+01:00

En ineens vieren we over 10 dagen haar verjaardag, mijn grote eigenwijze puber wordt alweer 16 jaar.
Ze danst door het leven af en toe gehinderd door een steentje maar voor haar eigenlijk geen probleem om er omheen te dansen.
Ik kan jaloers naar haar kijken , de manier waarop ze in haar leven staat.

Ik ben zo trots op mijn grote (soms nog kleine) meisje wat binnenkort haar examen doet en dan in een andere stad haar studie gaat volgen.
Zo met alle gemak van de wereld reist ze daar naar toe, om te worden wat ze graag wil, deze school is een stap naar boven want daarna zegt ze word ik microbiologe.

Haar kennende gebeurd dat ook, in haar tempo met haar gemak.
Ik geloof dat haar moeilijke start nu gecompenseerd word, alsof het "leven" heeft gezegd, weet je wat omdat het zo moeilijk ging in het begin krijg je nu wat meer om van te genieten.

Dat heb ik nu nooit

2012-01-18T07:00:00.000+01:00

Vanmorgen vertelde ik tegen een collega waar ik een leerling van heb tijdens het niveaulezen, dat het zo'n onrustige jongen is en zomaar verdween om 10 minuten lang op de wc te hangen.
Ze keek mij stomverbaasd aan zei toen de legendarische woorden :"dat heb ik nu nooit met hem".
Inmiddels ben ik aardig door de wol geverfd en weet ik dat dat 9 van de tien keer niet waar is.

Toen ik net voor de klas stond en af en toe bij een collega te raden ging hoorde ik deze uitspraak heel vaak.
Behalve dat ik het flauw vind, vind ik het ook nog ondermijnend naar het beeld toe wat je hebt van een kind.
Tijdens een studiedag , vertelde een psychologe over hoe mensen in het onderwijs met elkaar omgingen en dat deze uitspraak heel vaak voorkwam.
Dat dit jonge collega's op een verkeerd been zette, dat het je beeld over hoe jij een kind ziet erg kan beïnvloeden.

In mijn moeder carrière ben ik (en kom ik) deze uitspraak regelmatig tegen. Mensen waarbij jij iets neerlegt wat je moeilijk vindt en dat de ander je aankijkt en dan ijskoud zegt dat heb ik nu nooit.
Gesprek dood, jij onzeker en uit het veld geslagen.
Het kan dat je het nooit hebt maar is het niet een blijk van empathie om mee te leven met de ander en te zeggen dat je je kan voorstellen dat het moeilijk is.

In dit geval weet ik zelfs dat de collega heel veel moeite heeft met deze klas en jongen en wilde ik weten hoe zij met deze jongen om ging.
Ik haalde mijn schouders op en zei,dan niet en vroeg het aan een ander.
Dat heb ik namelijk wel geleerd, dat ik mij er niet meer rot onder voel en denk,het ligt aan mij.
Ik ga gewoon bij een ander te rade, want wat ik nu nooit meer heb is dat gevoel dat het aan mij ligt en er mee moet blijven zitten.
Dat heb ik nu nooit ;-)

Leeftijd

2012-01-17T07:12:00.000+01:00

Regelmatig kom ik mensen tegen die zeuren over hun leeftijd, de een vindt zich te oud, de ander voelt zich jong maar is toch al op leeftijd en de ander is jong en gedraagt zich alsof Huize Avondrood morgen al in zicht is.
Leeftijd zegt mij weinig, iemand vroeg eens hoe voelt het nu om 45 te zijn..eigenlijk niets anders dan 44 of 43.
In mijn hoofd ben ik wie ik ben en ik merk alleen dat mijn lichaam sneller ouder wordt dan mijn geest (en dat mij lief is ;-).

Soms kan ik wakker worden en denken dat ik iets leuks ga doen omdat ik zo energiek ben, bijvoorbeeld een lekker stuk hard lopen, of roeien of zelfs beide.
En feesten tot diep in de nacht, maar als ik dan uit bed stap, ben ik blij als mijn rug recht is en ik weer tot deze wereld behoor.
Uitgebreid kindergesnater brengt mij tot ontbijtjes maken en op de fiets stappen om naar mijn werk te rijden en daar eerst uitgebreid een kop thee te drinken.

In de avond is mijn grootste lichaamsbeweging een rondje met de hond, en wat huishouding maar toch vind het lekkerste om heerlijk op de bank te liggen en een serie te kijken.
Ik voel niet meer de behoefte om het te gaan maken die avond zoals mijn bijna 16 jarige dochter die uitkijkt naar het uitgaan, en het feesten en overal bij moet zijn want je zult maar eens wat missen.
Daarin ben ik wel ouder geworden, b'n there ,done that, geen spijt, mooie jaren om terug op te kijken.

Soms vind ik wel eens jammer dat ik niet meer 's avonds opspring , naar de kroeg ga en tot diep in de nacht feest. Ik was een groot feestbeest tot een heleboel jaren terug ;-). Regelmatig vroegen kroegeigenaren of ik bleef zitten of de deur op slot deed.

Dat valt mij wel op aan mijn 20 jarige dochter, die samenwoont en thuis zit alsof haar leven al voor de helft erop zit. Die elke avond om half 10 in bed ligt omdat ze haar energie goed wil verdelen. Die (in mijn ogen) niet lijkt te genieten van haar leven als 20 jarige.
Ik betrap mij erop dat ik vaak wil zeggen, geniet joh, want over 20 jaar heb je spijt, want dan wil je lijf niet meer. Maar ze heeft een ander karakter dan ik heb en dit is haar beleving van 20 zijn.

Ouder worden wil iedereen, maar ouder zijn ,dat wil bijna niemand zegt de oma van Meneer Williams en dat klopt ook.
Ik hoop ook heel oud te worden maar eigenlijk hadden ze het proces van het ouder worden van het lijf, al jaren geleden stop mogen zetten !

Inspiratieloos

2012-01-16T19:22:00.002+01:00

De laatste tijd merk ik dat ik een beetje inspiratieloos ben als het gaat om bloggen ,over mijn opruimlust en creatieve dingen kan ik regelmatig bloggen maar over de dingen des levens die mij bezig houden lukt moeilijk.
Vanmorgen op de fiets dacht ik hier aan, waarom het niet lukte?

Er lezen mensen mee die ik in real life ken, niet alles wil ik delen met iedereen die ik ken. Dat klinkt heel raar misschien maar bepaalde dingen zijn prettig om te vertellen aan een "onbekend"publiek.
Zo vul ik regelmatig lijstjes in bij iemand,wat ik ontzettend leuk vind om te doen en daar stond een tijdje geleden een vraag in een lijstje met wie ik een nachtje zou willen doorbrengen.
Spontaan schreef ik daar ..op, en later dacht ik, maar daar lezen die en die ook... en toen voelde het net aan alsof ik stiekems deed.

Soms valt een onderwerp mij in en denk ik jaaaaa heel enthousiast, maar dan denk ik nee ,toch maar niet want stel je voor dat er iemand meeleest die ik ken en dan vind ik het niet zo prettig als er bijvoorbeeld ineens het gerucht gaat dat ik het liefst in mijn roze pinguïnpak rondloop omdat ik daar zo enthousiast over blogde.

Dat vind ik wel jammer want ik laat best wel interessante onderwerpen liggen ;-)
Ik lees regelmatig bij andere bloggers over onderwerpen waarvan ik denk goh, zoiets zou ik ook wel willen schrijven.
Ik kan natuurlijk aan mijn berichten de code niet voor bekenden NvB, hangen, dan lezen zij die niet , maar ja als je zegt dat iets niet mag dan word het juist spannend om het wel te doen.

En zo peins ik daar regelmatig over want ik heb bijna elke dag wel iets , en denk ik daar ga ik over bloggen.
Zo heb ik vandaag een aanvaring met mijn directrice gehad over mijn uren, over haar opvatting van mijn ziek zijn.
Zo haalde mijn middelste dochter ineens twee hele hoge cijfers voor wiskunde en heeft ze haar gemiddelde van een krappe 5,5 naar een 7 gebracht.
Kwam de hele middag een collega langs en hebben we uitgebreid gepraat over werken op een andere plek.
Hebben we rode kool met aardappels en gehaktballetjes gegeten.
Had ik veel last van mijn contactlenzen en heb ik de kinderen vandaag uitgelegd dat ruzie maken niet goed is en verviel ik tijdens het lezen bijna in hints omdat ze het zo slecht begrepen.
Ga ik straks sherlock holmes kijken op de bank in crème-kleurige badjas ;-)en als ik mij zo blijf voelen dan eet ik daar vast een stukje ch...eh komkommer bij.

Modeverschijnsel

2012-01-12T12:47:00.002+01:00

Vanmorgen was ik bij de controle van de psychiater. Ik heb gemerkt dat sommige mensen daarvan schrikken als ik bij het maken van een afspraak zeg, dan kan ik niet want dan ga ik naar de psychiater of ik ga morgen naar de psychiater.
Het is voor een mij een reddende engel geweest, iemand die mijn leven zoveel heeft kunnen verbeteren met zijn kennis en zijn handtekening onder de recepten ;-)
Vanmorgen zaten we gezellig te keuvelen over medicijnen en goede series dat ze laat werden uitgezonden en dat hij ook zo genoot van de nieuwe serie van de koningin.

De controles bleven zo tot ik weer volledig werkte, en dan ga ik terug naar de huisarts die het prima vindt. De psychiater is ook nog eens voor zijn leeftijd een zeer appetijtelijke man dus altijd een gezellig uurtje kletsen.
Vandaag gaf ik aan dat ik zo opgeknapt was en hij vond mij zo positief geworden.
Uiteraard medicijnen maar toch ook erkenning van de stoornis.

"Waar ik mij zo aan kan storen" zei hij, is dat ADHD als modeverschijnsel wordt gezien, alsof iedereen ineens het heeft. Hij zag tegenwoordig veel oudere mensen die toch erkenning durfden te zoeken en die zo graag rust wilden in hun hoofd en leven.
Het is niet dat er meer zijn maar de onderzoeksmethoden zijn beter zei hij en we durven daarom beter medicijnen voor te schrijven.
Hij was erg laatdunkend over mensen die vinden dat adhd mensen maar beter hun best moeten doen, dan komt het wel goed.

Opgewekt verliet ik zijn kantoor, en bedacht ik mij hoe blij ik met deze meneer was.
Modeverschijnsel of niet deze meneer heeft mijn leven een wending kunnen geven waar ik alleen maar van droomde, als ik tenminste tijd had in mijn o, zo drukke hoofd ;-).

Draai

2012-01-11T15:04:00.002+01:00

Vanmorgen gaf ik les aan mijn heerlijke klasje, ze zijn met z'n vijven en ik merk dat ik echt even mijn draai weer met ze moet vinden.
Ze vinden mij heel leuk, en ze vinden het super dat ze nu drie hele lieve, leuke juffen hebben.
Ze hebben ontdekt dat ik heel veel leuke taalspelletjes ken en razendsnel kan schakelen met woorden. Daar moeten ze soms vreselijk om lachen.

"joefvrouw jij zegt mus, wat is mus? wat is sip, wat is eigen schuld ,dikke bult, wat is voer in de bak doen,.."
De hele dag door zijn er allemaal van dit soort vragen naar aanleiding van mijn eigen taalgebruik, want je bent zo gewend alles te gebruiken wat je kent.

Gisterochtend hadden we een voorstelling met langdradig verhaal erin, er zaten kinderen bij die geen woord Nederlands verstonden. Ik vond het gewoon zielig, maar de meneer had hele speciale trommels meegebracht en daarin vonden ze elkaar.
De Somalische jongen speelde samen met de Irakeese jongen een geweldig nummer op de trommels en dat bracht ons op het idee om meer met muziek, en creatieve dingen te gaan doen.

Taal is hun grootste handicap op dit moment, hoewel het enorm snel gaat,en creativiteit verbroedert ontdekten wij.
Want ik heb een hele leuke lieve invalster, die zo meedenkend is dat het genot is om samen te werken.Ook zitten we goed op 1 lijn, wat erg fijn is om weer in het ritme te komen.

Net als de kinderen vind ik mijn draai wel, ik vraag het gewoon aan Joef ;-)

Het gevaar van wandelend berichten versturen ;-)

2012-01-10T20:53:00.001+01:00

Zomaar een dag

2012-01-08T10:35:00.003+01:00

Soms valt het zomaar op dat de dagen die wij met ons gezin doorbrengen zo veranderd zijn met een jaar terug.
Niet om terug te kijken maar meer om even stil te staan bij de dagen die steeds vaker voor komen.

Neem gisteren, een zaterdag waarop wij naar een zwemparadijs gingen. Had ik een jaar geleden, en nog meerdere jaren geleden ook ,het verworpen omdat het te druk was, ik te moe zou worden, ik mij niet op mijn gemak voelde en nog veel meer beren op de weg had gezet.
Ging ik gisteren accoord met een zwem-dagarrangement, en zat ik om 5 uur uitgezwommen, moe en rozig met mijn kinderen en Meneer Williams in een kiprestaurant waar wij heerlijk hebben gegeten.
De kinderen hadden het ontzettend gezellig en zelfs de jongste at de hele tijd keurig aan tafel zonder dat hij te onrustig werd.

Uiteraard was ik kapot toen we thuis kwamen,maar dat waren wij allemaal. Kinderen verdwenen zonder moeite naar bed en ik nestelde mij samen met Meneer Williams op de bank om met volle teugen te genieten van Herman Finkers.
Toen ik zei dat ik zo'n heerlijke dag had gehad, zuchtte Meneer Williams tevreden en zei dat dit het mooiste was van de dag, dat ik zo blij was met de dag.

Aanvaarding komt met stukjes en beetjes heb ik gemerkt,het leven is niet meer zo vanzelfsprekend en alles is meegenomen.
We ondernemen als gezin veel meer en langzaam merk ik dat ik het roer weer in handen heb. De vermoeidheid blijft (erg helaas), de adhd blijft, de migraine blijft maar het lijkt alsof ik er vanuit een andere hoek naar kijk.
En dat lijkt een sneeuwbaleffect te hebben op mijn hele leven, of een storm effect zeg maar met deze winter ;-)

Ga ik morgen met frisse moed weer aan het werk, ook weer zin in, eens kijken hoe het met de kinderen is uit alle windstreken.
Voor deze zondag geniet!

Landen

2012-01-06T10:11:00.004+01:00

Gisteravond hebben we heerlijk gegourmet met ..ja, ik noem ze toch vrienden. We hebben er gisteravond een heel gesprek over gehad, wat zijn vrienden?
Ik heb haar leren kennen in het revalidatie oord. Ze is 20 jaar jonger dan ik ben en haar vriend ook.
Ze doet mij aan denken aan mezelf toen ik studeerde en haar leeftijd had.

De eerste dag zaten we naast elkaar, twee droeve konijnen die niet naar het revalidatieoord wilden ondanks dat we wisten dat goed voor ons was.
We konden heerlijk met elkaar beppen over wie we niet en wel leuk vonden. En we hebben beide een uitgesproken mening over de dingen in onze levens.

Ze is een echte Utrechtse die in het twentse land is gekomen en vond het heerlijk om iemand te vinden die niet oorspronkelijk van deze bodem komt en dingen herkent van onze streekgenoten.
En zo hebben we heel wat raakvlakken ontwikkeld.

Ergens voelt ze als een vierde kind aan, maar ook weer niet. Daar maakten we in het revalidatie oord al grapjes over maar het is een soort dubbelrol.
Toch klikt het heel leuk en de kinderen vinden het heel gezellig als ze komen. Vooral de middelste dochter want qua leeftijd liggen ze dichter bij elkaar. En ze houden van dezelfde soort muziek en humor, de jongste vindt ze leuk omdat de vriend ook dyslexie heeft en krullen ;-) en toch aan de universiteit studeert.
Zie je wel niet dom ;-)zegt ie dan altijd.

In het revalidatie oord gaf ze aan zo snel mogelijk weer terug te willen naar haar oude woonplaats als de studie klaar was. Gisteravond gaf ze aan dat ze het toch wel erg naar hun zin hadden hier.
Leuk huis, studie loopt, en Meneer Williams maakte een grapje, en wij he.
Ze keek lachend en zei jazeker, dat speelt ook mee.
Het was een leuk moment, waarop een gesprek ontstond wanneer je aardt ergens en besluit je leven op een bepaalde plek een kans te geven.

In het revalidatie oord zeiden ze altijd dat de therapie nog jaren kon doorwerken en iedere keer op een andere manier kon landen.
Ik herinnerde haar eraan ;-)want toen we daar zaten , konden we het regelmatig op de korrel nemen.
Maar concludeerden wij, het is ook echt zo!

Vrouwenclub

2012-01-05T00:23:00.003+01:00

Overal las ik de aankondiging dat er vanavond een documentaire werd uitgezonden, Volgens libelle.
Ik lees ook de libelle,gewoon zo tussendoor, een lekker kijkblad zeg maar, het enige nadeel van de libelle vind ik die zure Ebru .

Ik wilde wel eens zien hoe het blad gemaakt werd. Ik zag een stel vrouwen die allemaal vrolijk in de bus stapte voor een brainstorm sessie voor het kerst nummer, de gezelligheid spatte er van af. Niemand maar dan ook niemand ging in discussie met elkaar zoals vrouwen dat kunnen doen, vlijmscherp en met steken onder water.
Toen de hoofdredactrice vertelde dat als ze mensen aannam , ze vooral lette op hoe de mensen in het leven stonden qua familie of relaties haakte ik compleet af.

Ik zag een journaliste die bij allerlei opiniebladen had gewerkt en nu bij de libelle werkte en daar probeerde wat stevigere artikelen neer te zetten. Ze gaf aan artikelen te willen neerzetten waar je aan bleef haken, vond ik een mooi understatement.
Maar ze had nogal 2 grote beren op haar weg, die haar iedere keer met elkaar fijntjes onder uit haalden, met een enorme glimlach op hun gezicht vertelde dat het echt niet kon wat ze wilde schrijven.
Wat ik ook enorm bijzonder vond was dat de hoofdredactrice haar onderuit haalde , de dame in kwestie was erg nerveus, en de hoofdredactrice keek haar aan en zei, je ziet er anders uit vandaag.
De journaliste raakte van slag en vroeg nerveus hoe bedoel je? Je ziet er te uitgerust uit.....

Ik wist helemaal niet dat je er te uitgerust uit kon zien. Ik geloof ook dat ik dat heel raar zou vinden als mijn baas volgende week zou zeggen, ...mevrouw Williams er is iets , ik kan mijn vinger er niet op leggen en dan op zure toon zou zeggen, je ziet er te uitgerust uit.

Maar het allerverbazingwekkendste vond ik wel dat ze blijkbaar allemaal van zwart hielden (of heb ik een trend gemist). Iedereen had wel iets zwarts aan of helemaal in het zwart, ik zag pumps met sokjes (iekkkks), ik zag onverzorgde ellebogen, brr.
Ik vond ze er , hoe zal ik het zeggen, erg onverzorgd bij lopen.

Eigenlijk heeft deze documentaire mij meer op een ander been gezet, alsof je iets lekkers hebt gegeten en iemand zegt,weet je wat er door je gerecht heen zat? En dan iets noemt zoals spinnenpotten of gemalen koeiennagels.
Dat je dan denkt he bah, dat had ik eigenlijk niet willen weten want toen ik het niet wist vond ik het heerlijk.

Image pushing heette het volgens Meneer Williams, wat er in de documentaire gebeurde. Het is een gezellig blad, dus ze hebben het ook allemaal gezellig.
Als ik ooit weer ga solliciteren dan zal ik maar niet vermelden dat ik met bepaalde personen in mijn familie niet de beste relatie heb.
Stel je voor ze zouden mij beoordelen op mijn kwaliteiten ;-)

Behang en liefde

2012-01-03T12:15:00.005+01:00

Na 1,5 week vakantie kan ik soms de kinderen wel eens naar een andere plaats wensen, en niet alleen de kinderen ;-)
Heerlijk thuis komen, of thuis zijn zonder gemekker om tv, speelgoed of wie nu wat mag doen en wil doen en wat ze zo graag met mij willen doen.
Iedere keer roepen ,deur dicht, ruim de rommel achter je kont op, gaat na 1,5 week best wel vermoeien.

En dan droom ik wel eens van een heerlijk huis voor mij alleen, schoon, lekkere series zo beschikbaar, vol met opgeruimde kasten en vertrekken.
Alleen ik loop er rond, dus niemand kan het er rommelig maken of allerlei geluiden produceren..zucht..

Vanmorgen belde mijn moeder, ze vertelde over een oud-collega die bij haar in de straat woont, alleen, met haar eigen spullen en haar werk. De collega vertoonde erg bizar gedrag , buurvrouw van de mevrouw had al met mijn moeder had overlegd wat nu te doen als ze weer s'nachts huilend en krijsend door het huis liep.
De vrouw sloeg op alle ramen en deuren en wist soms niet meer wie wie was.
En deze mevrouw is 55, alleen, gaat elke dag bij haar moeder eten,geen vriendinnen, man of kinderen.
Ik hoorde dit aan en toen bedacht ik mij, dan maar een minder clean huis, met huisgenoten die voor je klaar staan (als ze hun rommel hebben opgeruimd ;-).

Eenzaamheid lijkt mij zoiets vreselijks, vooral als ik dit hoor.
En ik had graag nog wat langer willen bloggen maar de jongste gaat naar de spelmiddag en ik heb een afspraak en daarna gaan we nog op bezoek en ...

2012

2012-01-01T12:12:00.002+01:00

Valreep

2011-12-30T00:23:00.002+01:00

Overal duiken jaaroverzichten op, er wordt teruggeblikt , herhaald en iedereen roept o ja weet je nog..van dat of die gebeurtenis.
Het geeft mij een op de valreep gevoel. Snel nog even een boodschap halen en het feest kan beginnen gevoel.
Welk feest vraag ik mij af?

Wat in principe gewoon de overgang is van de ene naar de andere maand, alleen dit maal verspringt er een cijfer in het jaar.
En dan komt erbij het wordt 2012...het einde der tijden als je de profeten mag geloven.

Ik heb op de valreep niets waar ik nog op wil terugblikken, mijn evaluatie is geweest en ik heb alleen plannen. Om door te gaan in de lijn die ik ergens....heb gezet.

Maar soms zou ik nog wel eens willen feesten ..zoals ooit....

Wens iedereen een fijne jaarwisseling en tot volgend jaar!!!

Kerst was..

2011-12-28T18:23:00.004+01:00

Dit jaar een feest van

-een hernieuwd weerzien met de vriend van vroeger,wat hadden we elkaar gemist, en wat hebben weer lol gehad en elkaar verteld dat we er nooit meer zo'n lange tijd tussen lieten zitten
-een ontevreden oudste dochter
-een gezellige reis en verblijf bij familie met mijn moeder
-een nieuw contact, via de twitter ontstaan en gistermiddag uren zitten kletsen in een geweldig cafeetje aan zee, terwijl het steeds gezelliger werd.
-prachtige nieuwe collectie wol
-een hele verdrietige nicht over haar dochter die nog steeds weg is met kleinkind
-mooie nieuwe kleren
-goede gesprekken
-voor het eerst een nacht alleen voor de middelste thuis
-schelpen zoeken in december

Al met al..superdagen!!!

wensen

2011-12-24T14:24:00.000+01:00

Ik wens jullie allemaal fijne dagen!

Onverwachte gast

2011-12-23T13:40:00.004+01:00

Ooit toen het leven nog bestond uit feesten, drinken, los gaan en wat verplichtingen tussendoor ontmoette ik hem.
Hij was een stuk jonger, homo, net uit de kast , en stond wankel in het leven.
Ik ook, alleen op een andere manier.

We hebben avonden gefeest, gelachen, naar mannen gekeken, gewinkeld, gegeten en uren lang gekletst over hoe en wat in het leven.
We hadden enorme idealen en we deelden enorm maar dan ook enorm veel humor.
Toen Meneer Williams en ik trouwden zette hij zijn handtekening als best man.

Maar er kwamen andere dingen op ons pad, onze levens veranderden en het contact verwaterde.
Langzaamaan verdwenen we uit elkaars leven.
Ik hoorde dat hij getrouwd was met de vreselijkste man die ik kende, en vond het jammer.

Met mijn verjaardag opende ik facebook en zag ik een berichtje van hem, na al die jaren en ik twijfelde even en stuurde een berichtje terug met gelijk de vraag hoe het met zijn huwelijk ging.
Dat was op de klippen en hij was weer alleen en had mij gemist. We hebben wat gemaild en daarbij gelaten en gisteravond mailde hij, ik wil je graag bellen.
Geen twijfel, bel...en een uur later , weer op dezelfde lijn, zijn wij met kerst een eter rijker!.

Ik vind het zo leuk, we hebben uitgesproken dat wel elkaar zo gemist hadden en we hebben weer zo blauw gelegen van het lachen, ik was het bijna vergeten hoe vreselijk veel humor we deelden.
Het voelt als een onverwacht kerstcadeau!

Eindevaluatie

2011-12-22T11:38:00.003+01:00

Beste Mevrouw Williams,

Het afgelopen jaar hebben wij (het team van deskundigen) u gevolgd in uw leven , relatie en werk en wij mogen wel zeggen , het was een heel intensief jaar.
U heeft veel geleerd, (soms bent u erg assertief klaagde de arbeidsdeskundige) u heeft veel gewonnen en toch ook weer wat dingen verloren (wij hebben begrepen dat er sinds kort een medium op de markt is die verloren zaken terug droomt;-).

Uiteraard komt na zo'n intensief jaar een eindevaluatie en die willen wij u (die er niet om gevraagd heeft) niet onthouden.
Wij zien een enorme verbetering ten opzichte van vorig jaar, een evenwichtigere mevrouw die vaak heel goed haar weg weet te vinden en minder van slag is door een tegenslag.

U heeft enorme beren op de weg overwonnen, u neergelegd bij het feit dat de operatie van 3,5 jaar terug u eigenlijk voor een groot deel het leven heeft afgenomen wat u wilde leven en u heeft een ander leven gecreëerd.
Niet zonder slag en stoot, wij referen aan relatie crissen , aan avonden huilen om kinderen met zorgen, ingewikkelde familieverhoudingen en wat zo al nog meer op uw pad kwam.

Niet in het minst willen wij de psychiater bedanken , die zomaar na 20 jaar dokteren een juiste diagnose kon stellen en u kon helpen met medicijnen.
Uiteraard heeft dat niet aan ons team van deskundigen gelegen!

Zo met het einde van dit jaar in zicht willen wij u vragen, wat zijn de doelen voor volgend jaar? Inmiddels heeft u geleerd deze doelen te onderscheiden in kleine en grote doelen , dus u mag rustig twee kolommen maken.

Wij zouden het team van deskundigen niet zijn als wij wat voorstellen hebben die volgens ons heel goed in uw straatje zouden passen:

- uw gewicht,we denken dat het tijd wordt om dit weer eens serieus te gaan bekijken.
- uw conditie,u mag deze verbeteren binnen de grenzen.
- uw aandachtsgebieden beperken, u heeft vele talenten , maar u mag er best een paar onbenut laten.
- uw werk, uitbreiden, want wij denken dat als u postbode wordt, u een heel waardevol beroep achter u laat
- uw zelfbeeld, bent u aardig mee op weg maar kan altijd beter.

Rest ons nog uw fijne feestdagen toe te wensen en een heel fijn 2012!

Hoogachtend,

het team van deskundigen

Kerstwens

2011-12-20T18:43:00.002+01:00

Eigenlijk zou ik fotokabien doen, had al een idee maar vandaag op school , kijkend naar een kind wat mijn hart onmiddellijk gestolen had sinds ik terug ben op school wist ik dat ik iets anders wilde schrijven.

Een kerstwens voor hem en voor vele andere kinderen met zijn beperking;-)

Lieve S,

Vanaf dat ik je zag ik in de klas, voelde ik verwantschap. Je impulsiviteit, je enorme energie, je dolle dwaze streken, je behulpzaamheid en de moeite die je hebt met het inschatten van je rol in het sociale verkeer.
Je bent een hartveroverend mannetje om te zien en keer en keer op sta ik versteld en moet ik wel lachen om de dingen die je zegt. Je bent enorm scherp en je inlevingsvermogen in het verdriet van een ander is hoog voor je leeftijd.
En toch heb je een verwijzing naar het speciaal onderwijs gekregen, omdat de klas te vol is en te druk, en je juf een te vol programma heeft.

Dat vind ik jammer want eigenlijk zou je gewoon kunnen blijven, met een eigen programma en je eigen ding want je kleurt de dag voor de anderen ook.
Zoals vandaag toen je ons allemaal versteld liet staan met je muzikale talent.
Je blijkt enorm muzikaal te zijn en trommelt met alle liedjes mee op je eigen trommel.De cadans van de woorden kan je ondersteunen met muziek.
Ineens werd je enorm geprezen en was er geen enkele correctie nodig want door je talent werd je bevestigd in iets wat je enorm goed kon.

Met jou zijn er vele kinderen die deze beperking hebben en afgeserveerd worden in ons onderwijs.
Dus ik hoop voor jou en voor alle andere kinderen met deze beperking (en andere beperkingen) dat het veranderd, en dat we een gunstiger klimaat krijgen want iedereen verdient een kans met of zonder beperking.

Zodat je een leuke volwassenen kunt worden, met eigen creatieve inbreng en eigen talent!

Oude stek

2011-12-19T14:21:00.002+01:00

Ze keken mij vanmorgen ietwat argwanend aan toen ik uitlegde dat ik vanaf nu af les kwam geven en dat hun juffrouw minder ging werken.
Het waren onzekere blikken en ik voelde mij even een vreemde eend in de bijt en ook iemand die hun juffrouw weg joeg.
Na een uurtje les geven en toen ik een kerstverhaal (waar ik een hele avond over had zitten dubben) had voorgelezen vroegen ze of ik morgen weer kwam.
Uiteraard met de belofte dat ik dan wel weer voorlas uit dat mooie boek.
En of ik mijn lekker parfum weer op deed ;-)

Ik gaf de klas weer terug en dronk een kop thee en bedacht mij dat ik niet moe was, ik mij totaal niet vervelend voelde of gejaagd.
En ik veel energie had, en zin had in morgen, om er weer te zijn.
Mijn directrice vond mij veel energie uitstralen en mijn invalster was een beetje sip, ik snapte het wel.

Weer een stap vooruit in dit traject,en deze keer weer een fijne energierijke stap!

Kerstboom

2011-12-16T08:45:00.002+01:00

Kerst is altijd een hele happening in huize Williams, we hebben ook heel veel kerstspullen. Ik dacht altijd dat Meneer Williams en mijn ex de enige waren die zo ontzettend veel om kerst gaven maar ik heb nu een collega die ook helemaal door het lint gaat van kerst.
Die was al op de kerstmarkt geweest voordat er überhaupt iemand aan kerst dacht ;-)

De master kerstboom en spot u al cadeautjes...heel goed gezien, door de kinderen neergelegd voor oma en ons, en dan moeten we wachten tot 24 december.
Volgens mij doen ze het uit wraak ;-) na alle jaren van wachten op cadeautjes en onze plagerijen !

De kinderkerstboom, gisteren opgetuigd door de jongste die al net zulke flair heeft voor dit soort dingen als zijn vader ;-)

En dit laatste is geïnspireerd door de piep..tuincentrum en heeft Meneer Williams een soort sneeuwlandschap gemaakt met de Kerstman en hertjes.
Met lampjes, het staat heel schattig zelfs voor een kerstonthouder zoals ik ;-)

Ik spaar u de erker, de sokken aan de trap, de kussens op de bank met bijpassende kerstplaids.
Maar eerlijk is eerlijk het heeft wel iets heel gezelligs!

Dilemma de kerstkaart

2011-12-15T14:46:00.004+01:00

Vandaag lag er een enorme kerstkaart in de bus, zo'n dikke , waar hoogstwaarschijnlijk muziek uit komt.
En aan het handschrift zag ik het al..van mijn schoonmoeder.
Diegene die al 2 jaar geen contact meer willen.
Op alle verjaardagen een kaart sturen, o nee mijn laatste verjaardag niet.

De kerstkaart is gericht aan onze zoon. Onze zoon die zijn opa en oma mist maar gewoonweg pech heeft gehad in hun ogen. Jammer dan, zijn ouders hebben de moed gehad om tegen zijn opa en oma in te gaan. Dus dan word je daarvoor gestraft.

En dan ligt de kerstkaart daar, te wachten op onze zoon, of gooi ik hem in de prullenbak, stuur ik hem terug, wat doe ik er mee?

Mijn familie

2011-12-13T14:57:00.003+01:00

Uiteraard heb ik naast mijn gezin familie, of uiteraard..dat weet ik niet of dat de goede uitspraak is maar heb ik ze wel.
Geen grote familie, het grappige is ze wonen allemaal bij elkaar in een dorp in de kop van Noord-Holland, altijd lekker overzichtelijk.
Ga je er naar toe, heb je iedereen gehad.

Vroeger woonden opa en oma in Amsterdam, zij een stuk verderop. Heel handig, ik spreek altijd over de familie in het westen.
Ze breidden zich ook uit , ik heb zelfs een heus achternichtje wat naar mij is vernoemd.
Het is alleen een rot stuk om te rijden , met de trein is het een mijl om zeven en de auto doet er in goede doen toch bijna 3 uur over.

We zien elkaar niet vaak, maar we denken en spreken en tegenwoordig mailen we elkaar wel regelmatig. Houden elkaar op de hoogte en sinds het nichtje is verdwenen met het kindje (ze is inmiddels getraceerd en weigert elk contact) is het toch wat closer geworden.

Mijn tante is met haar 78 jaar de oudste, een kwieke dame en de zuster van mijn moeder. Vorig jaar weduwe geworden, maar veel steun aan haar familie.
Toch mist ze mijn moeder wel, en dat is wederzijds.
Nu zijn wij allemaal niet zo van de kerst en lekker bij elkaar vieren maar vorige week belde mijn moeder dat mijn tante zo verdrietig was en mijn nicht en dat ze ons misten.

In conclaaf gegaan met Meneer Williams en we reizen tweede kerstdag af naar het westen, zoals ik tegen mijn tante zei we nemen wel wat frisse wind mee want het verdriet overheerst enorm in mijn familie.
En mijn moeder reist ook mee. Een hele happening , dat weet ik nu al, maar ook eentje die mij bergen energie kost en ook weer oplevert.
Toch een bijzonder kerst want we wilden om te knuffelen met het baby'tje en we gaan om te troosten.

60 seconden in het hoofd van de ADHD-er

2011-12-11T20:32:00.002+01:00

Bij Roos zag ik een filmpje hoe een minuut in het hoofd van een adhder zou zijn.
Haar dochter had al gezegd dat het zo niet was en ik kon het er ook niet echt uit halen.
Maar uiteraard ontstond er een hyperfocus op het wel was, en ineens bedacht ik mij hoe het bij mij is:

Ik zet theewater en in mijn hoofd draait het deuntje van Baloe de beer omdat we Jungleboek hebben gezien, verhip daar ligt nog een pannendeksel gauw schoonmaken, hoe was dat ook al weer toen ik Fly lady volgde, hee het theewater kookt, wat ga ik zo doen, ik weet het buiten staat nog een bak die wil ik inrichten met kerstspullen.
Ik loop naar buiten, zie mijn laptop met een mailmelding, toch even lezen, leuk , o ja ik zou nog even boven een kus brengen, gauw een kus brengen.
Theezakje in de pot en ik knip nog even tussendoor een lichtje van vilt, inmiddels draait de dag voor morgen door mijn hoofd en bedenk ik mij dat ik toch een waxinelichtje had liggen, morgen even vragen of Meneer Williams waxinelichtjes haalt of zal ik hem bellen stel je voor dat ik het vergeet,zal ik met rood of goud garen het lichtje naaien en wat ga ik zo kijken ...

En dan heb ik het nog niets eens over alle visuele prikkels die ik binnen krijg ;-)
Vanmorgen kwam ik al druk zingend over Baloe al uit mijn bed , twee minuten later volgde een slaperige Meneer Williams die aan de middelste vroeg heeft Mama wel haar medicijn ingenomen, uiteraard hoorde ik het en zong dat ik dat wel had gedaan.
Het gaat zo werken zei de middelste troostend ;-)

Maar verder ben ik heel aardig ;-)

En mag er graag om lachen ;-)

Nadenkertje

2011-12-09T10:28:00.002+01:00

Een enkel woord kan de wereld veranderen.
Maar mensen willen de vrijheid om alles te kunnen te zeggen
zonder dat dit gevolgen heeft.
Dat is hetzelfde als stenen gooien in een vijver en eisen
dat er geen kringen op het water verschijnen.
(vaslav)

Schrijnend

2011-12-08T07:00:00.001+01:00

Een paar maanden geleden blogde ik over het nichtje van de oudste die zwanger bleek te zijn. We hebben de nieuwe spruit bewonderd en we hebben haar ouders bewonderd die het nichtje met haar kind opvingen.
Haar hielpen en haar ondersteunden. De ouders zijn stapelgek op hun kleindochter en het leek allemaal van een leien dakje te gaan.

Tot afgelopen zaterdag..ineens was het nichtje met kindje verdwenen. Er ging een amber alert uit en het nichtje bleek met het kindje bij de vader van het kindje te zitten.
En zijn familie uit de Benedenwindse Eilanden bleken ineens voor het kindje te zorgen.
Mijn nicht en haar man staan machteloos, kunnen helemaal niets want de moeder is meerderjarig. Het kindje is niet in gevaar dus er kan niets ondernomen worden.

Het verdriet is zo groot, om het verlies van dochter en kleindochter aan een circuit waar ze zo gehoopt hadden dat ze daar uit verlost was.
Het is wisselend wanhoop, woede en verdriet.

Daar sta je dan aan de kant en je wilt zo graag maar je kan niets, we hebben wat afgebeld de laatste dagen. Hulp geboden, instanties geraadpleegd , en nu is het maar afwachten wat er gebeurd.

Zaten we vanmiddag in de wachtkamer van een specialist en zag Meneer Williams een mevrouw van de Benedenwindse eilanden en keek haar peinzend na.
'De vingers jeuken vast van de man van je nicht, althans dat zou ik wel hebben'
Daarmee verwoord hij eigenlijk wel wat wij voelen, maar niet uitvoeren en hopen dat alles goed komt. En hoe het ons bezig houdt.

Verwend

2011-12-07T08:43:00.002+01:00

Dat was een goede verjaardag! Ik kreeg een heerlijk ontbijt en prachtige cadeau's, een mooi servies, een heerlijk geurtje j adore van Meneer Williams (na 13 jaar nog zo'n vreselijk lief cadeau), en van de dochter een heerlijk pakket voor onder de douche.

Op school getrakteerd en een boekenbon gekregen, inmiddels kwamen er overal uit allerlei onverwachte hoeken felicitaties.
Wat ontzettend leuk!
Lekker naar huis gegaan, en geluncht met Meneer Williams en de jongste.

's Middags naar het tuincentrum thee gedronken en kerstmarkt bezocht met mijn moeder wat wederom heel gezellig was.
Zoveel kaarten en telefoontjes, tweets, berichtjes , ik werd er verlegen van.
Ik voelde mij voor het eerst sinds jaren , echt jarig , ik voelde mij goed, ontspannen er hoefde niets en het was heel gezellig.

Zo ga ik mijn verjaardag vaker vieren, heerlijk , en voor iedereen die hier aan bijgedragen heeft, u hebt mijn verjaardag een gouden glans gegeven!

Jarig

2011-12-06T07:00:00.000+01:00

Heel veel zin in jarig zijn maar niet in verjaardag vieren, geen verplichtingen , alleen maar leuk dingen doen.
Na 45 jaar zeg ik dag tegen alle verjaardagen van zitten , veel mensen ,veel te veel drukte en ga ik lekker genieten van mijn verjaardag.
Gewoon met de dingen die ik leuk vind en vooral de mensen die ik graag om mij heen heb.

Drinkt u vandaag maar een extra kopje thee of koffie of borrel op mij en ik zeg dank u wel voor de gelukwensen ;-)

Popie jopie zijn

2011-12-03T11:38:00.003+01:00

Dwalend door blogland kwam ik een stukje tegen over het u zeggen. De schrijfster vroeg zich af wat de mensen er van vonden.
Het bijzondere aan de commentaren vond ik het wel dat leraren het op hun brood kregen.

"Als je zo popie jopie wil zijn en met je voornaam wil laten aanspreken, dan krijg je dat ook dat kinderen brutaal zijn", vond ik persoonlijk er wel uitspringen.
Het schoot mij ook danig in het verkeerde keelgat, want ik vind dat een zelfde uitlating dat als een vrouw in sexy kleding rondloopt en er om vraagt.
Waar vraag je dan om? Om aandacht, dat kan die krijg je ook genoeg, maar vraag je er om om respectloos behandeld te worden? Bijzonder , ik denk het namelijk niet.

In mijn vroege jaren (zei ze fronsend naar haar naderende verjaardag ;-)droeg ik ook sexy kleding, korte rokken, hoge hakken, noemt u maar op.
Ik zag er wel netjes uit maar soms grensde het wel eens aan wat kan op een feestje buiten of een feestje binnen.
Vroeg ik er toen om ..nee ik straalde uit dat ik een leuke jonge vrouw was,en dat ik trots was op hoe ik er uit zag.
Ook ik ken de uitspraken achter mijn rug, en negen van de 10 keer was het jaloezie, of angst om het zelf niet te kunnen of te zijn.

Als ik voor de klas sta, ben ik naar gelang de regels van de school juf.. of mijn voornaam. Ik begin altijd met te vertellen dat ik het niet erg vind als ze een keer juf vergeten te zeggen en alleen mijn naam.
Waar ik een gruwelijke hekel aan heb is hee, of jij daar. Daar pas ik voor en daar kan ik heel boos over worden.
In mijn klassen wisten ze dat.
Het bijzondere was dat ik ook geen moeite had met de kinderen. Het waren de ouders die heel onbeleefd waren en de kinderen zagen dit.
Voila het voorbeeld was geboren.

Het respect wordt nu weer op school neergelegd. Kent u nog verhalen , ik was er zelf ook een van, dat als je wat uitgehaald had op school je het niet thuis vertelde.
Want dan kreeg je thuis het nog eens op je brood.
Als er nu iets gebeurd op school, staan ouders binnen no time op school verhaal te halen over de meest bijzondere dingen en staat het kind er grijnzend bij.
En daar gaat je respect want als je al niet door de ouders word gerespecteerd hoe moet het dan met de kinderen.

Het zit mij hoog zoals u wel begrijpt , maar ik vind het moeilijk te begrijpen.
Ook ik ben niet altijd blij hoe het gaat op de scholen van mijn kinderen. Ik ga ook wel eens naar school, maar bespreek het nooit met de kinderen erbij mocht ik heel boos zijn.
In het contact met de docenten op de school toon ik respect naar ze en thuis kan ik boos zijn omdat ik sommige dingen niet goed vind, maar niet waar mijn kinderen bij zijn.

Twee weken terug was er een incident voorgevallen op de school van de jongste en ik wilde naar school en vroeg wie er die dag voor de klas stond.
De jongste antwoordde meneer. Waarop er ook zo uit mijn mond vloog "nou daar winnen we de oorlog ook niet mee". Het was er al uit voordat ik nadacht, de jongste keek mij aan en zei"gelukkig maar voor meneer he dat hij niet in de oorlog hoeft te vechten want dat is niet fijn".
Dom dom dom dacht ik gelijk maar liet hem maar in de waan en beaamde gelijk wat hij zei.

Respect voor elkaar groeit overal maar begint bij de basis.En helaas voor alle politici en alle mensen die nu gillen dat er u voor de klas moet worden gezegd.
U bent de basis en daar begint het bij!
En jij mag het doen ;-)

Mevrouw de Minister mag ik U wat zeggen?

2011-12-01T08:04:00.004+01:00

1991: je bent wel heel erg jong om kinderen te krijgen? Waarom blijf je bij haar thuis?
1996: werk je maar 8 uur in de week en vaak in de avonden met twee kleine kinderen?
2000: en school en werken met twee kleine kinderen goed hoor
2003: ga je minder werken omdat je zoon geboren is? Waarom niet fulltime?
2011: waarom werk je drie dagen? Je moet vaker aanwezig zijn op school voor je kind.

Weet u, mevrouw de minister al u nu eens gewoon op de werkvloer meedraait, ons als leraren minder belast met allerlei vage nieuwe maatregelen en cursussen zodat we niet overbelasten. Als u nu eens geld vrijmaakt voor goede doorgaande schooldag, professionele opvang tussen de middag. Dan hoeven wij geen beroep te doen op de werkende ouders en kunnen we ze vragen of ze komen als er iets leuks is.
Waarom geen gezamenlijk kerstdiner zonder dat iedere ouder hier weer iets leuks voor moet maken maar gewoon, lekker soep met brood, gemaakt door de plaatselijke middelbare praktijkschool voor wie dit weer een leermoment is.
Waarom geen kleinigheid met sinterklaas, ipv belachelijke grote surprises, laat de kinderen een gedicht maken, goed voor hun woordenschat en emotionele wereld.

Geen prestatiesalaris maar gewoon salaris naar werken en meer handen op de werkvloer,want er moeten toch meer mensen (lees vrouwen) aan het werk?.
Dan zouden wij de leraren zijn met meer oog en aandacht voor het kind, we zouden ze minder hoeven te belasten en onze tijd gebruiken waar we voor zijn opgeleid.
Namelijk de kinderen te leren lezen, schrijven, rekenen , zaakvakken en sociale emotionele begeleiding.
En weet u mevrouw de minister, dat willen wij leraren maar al te graag.

Want hoe zou u het vinden als u naast uw baan, waarin u dan een stuk minder verdient ,iedere week een zinloze cursus moet volgen. De inspecteur over uw schouder meekijkt, altijd kritiek heeft en als niet elk kind een a score heeft een foei te horen krijgt.
Uw werkvloer is vol met overbelaste mensen, en uw eigen tijd om even na te denken is tot het minimale beperkt.
Uiteraard heeft u met kritische ouders te maken die bij het minste of geringste aan de bel trekken. U heeft te maken met incest, kindermishandeling of depressieve kinderen en het enige wat u kan doen is melding maken en er zijn.

En U zeggen in de klas helpt niet, het is de opvoeding en de manier waarop men in deze maatschappij tegen leraren aankijkt, daar zou U eens wat aan moeten doen.
Want de maatschappij dat bent U.

Nog een feestje

2011-11-28T07:00:00.000+01:00

We gooien er nog een feestje tegen aan ! Vandaag 11 jaar getrouwd, altijd makkelijk om alle data's dicht bij de hand te houden ;-)
Houd uw felicitaties bij de hand want volgende week vier ik mijn verjaardag en dan kan alle taart zakken tot eind januari ;-)

Opruimproject

2011-11-27T00:19:00.004+01:00

Blog ik toch al een tijd en kan ik aardig overweg met een blog , begreep ik in eerste instantie niet hoe al deze mensen die ik volgde een aparte pagina hadden voor hun opruimkunsten.

Totdat Meneer Williams er naar keek en al snel constateerde dat deze mensen een ander blog hadden aangemaakt.
Kijk..toch handig die man van mij ;-) en dus heb ik een nieuw blog aangemaakt voor wie graag in mijn kasten neust.

Mevrouw Williams ruimt op

En kunnen de andere mensen gewoon mijn dagelijkse (gezeur) belevenissen volgen ;-)

13 jaar

2011-11-25T08:53:00.003+01:00

13 jaar Meneer en Mevrouw Williams , met ups en downs en met kinders, met schoonzoon, hond,konijn en eigen huis.
13 jaar Meneer en Mevrouw Williams met eigen leven.
13 jaar Meneer en Mevrouw Williams met elkaar ;-)

Als ik Dana hoor zingen was het gisteren dat ik Meneer Williams voor het eerst in de ogen keek ;-) onder het genot van de vele wijntjes en druk dansend.
Wat minder drinkend en dansend , kan ik Meneer Williams toch nog wel eens aankijken en terug zijn in de bar en voelen wat ik voelde.

Dat een o zo moeilijke keuze, o zo goed is geweest ;-)

Lieve Meneer Williams op ons en ons gezin ;-)

Droomland

2011-11-24T08:50:00.004+01:00

Stel u heeft een werkplek, en u bent ziek geweest. Een lange tijd en eigenlijk dacht u, ik kan niet meer werken want ik ben zo moe en zo ziek, ik trek dit niet meer.
En u gaat op onderzoek uit waarom u ziek bent en u komt erachter en u denkt hee, zou ik met mijn mogelijkheden aan een mogelijk herstel werken?
Gewoon een wilde gedachte, en u gaat aan uw herstel werken en langzaamaan merkt u dat het beter gaat. Het is niet over maar dat was uw insteek ook niet.
U regelt iemand voor de huishouding, zodat er energie over blijft.
U verdeelt uw energie want dat heeft u geleerd. Eet gezond, drinkt niet, neemt trouw uw medicijnen en doet netjes uw huiswerk.
Eigenlijk bent u een voorbeeldige leerling en elke dag zegt u tegen uw spiegelbeeld "hadden wij dit een jaar geleden kunnen voorspelen of dromen en dan zegt u hardop nee en u huilt van vreugde en geniet van dag".

U gaat weer blij naar uw werkplek waar u iedere dag meer van geniet en iedere dag knijpt u in uw arm en denkt , ik droom, dit kan gewoon niet waar zijn dat het is zoals het is.

Maar helaas in dromenland duiken daar de nachtmerries op. In dit dromenland heten ze de personeelsconsulent en de arbeidsdeskundige.
En ze vertellen u streng dat u beperkingen heeft en dat u echt niet meer voor de klas kan. En u gaat er tegen in, laat het zien maar deze nachtmerries laten zich niet met een dromenvanger wegjagen.
Ze vertellen u dat u misschien wel op deze school voor de klas kan, maar kan u ook voor 30 leerlingen in een probleemwijk?
Dat dat niet in uw contract staat, onzin , u moet het kunnen.
En ze vinden u vervelend want u was ziek en zou een tweede spoor volgen en nu gaat u zomaar zeggen dat u uw eigen werk kan uitvoeren.
Ze stellen de meest bizarre vragen en uiteindelijk word u boos, helaas niet wakker, en roept u de hulptroepen in, geen klaas vaak maar de vakbond en een advocaat.
En bedenkt u zich waarom u ook al weer zoveel last had van energieverlies.

Maar gelukkig heeft u 1 ding geleerd het afgelopen jaar, dat u bent wie u bent en dat u zich niet op de kop laat zitten door pedante mannetjes en vrouwen die doen alsof ze uw vriendin zijn maar intussen een mes in uw rug willen steken!

Bijkomen

2011-11-23T19:11:00.003+01:00

"Als het om andermans leven gaat is iedereen ineens expert"

Een kastje per dag

2011-11-20T21:48:00.004+01:00

Een opgeruimd huis is ook een opgeruimde geest vertelde iemand mij eens. In die dagen rende ik nog rond in complete chaos, en mijn huis ook.
Ik kon de redenering wel volgen.
Alleen hoe kreeg ik mijn huis nu zo netjes?

Eerst deed ik niets, en verschuilde ik mij achter de redenering dat een rommelig huis geen rommelig huis is maar een plek vol ideeën.
Onzin kwam ik achter want de beste resultaten haalde ik op stille, rustige plekken zonder te veel afleiding.
"Je bent zo, het hoort zo bij je"..ook zo"n geweldige bewering waar ik graag in geloofde maar nog steeds geen rust bij had.
Mevrouw u heeft ADHD, het kost u meer moeite om te organiseren dan een ander.
Dat was een tijdje een fijn excuus, totdat de psychiater streng zei dat ik de ADHD niet als excuus mocht gebruiken.

Totdat ik op de weblog kwam van www.eenkastjeperdag365.blogspot.com en er ging een wereld voor mij open!
Een kastje per dag, dat moest mij toch ook lukken!
En ik begon voorzichtig, eerst het kruidenkastje, en toen de servieskast in de keuken,de secretaire en vorige week een kast in de garage en vandaag een losse boekenkast uitgepakt, gesorteerd en in de bijkeuken gezet met alleen maar kookboeken.

In volle bewondering loop ik regelmatig langs mijn kastjes en bewaak ze heel streng. Netjes terugzetten hoor waarschuw ik mijn huisgenoten.
Er overvalt mij een soort euforie en in mijn hoofd doemt een opgeruimd huis op, met vele mogelijkheden!
Vandaag kreeg ik nog de tip om een schrift bij te houden wat ik gedaan had. Zo dat was weer een goede tip maar ik houd het alleen nu even bij het doen.

Voorheen was opruimen voor mij altijd een berg werk, ik moest dan alles doen van mijzelf en ik kwam tot niets of maar de helft van wat ik wilde of half.
Nu kies ik naast de reguliere taken, een kast of lade en richt mij daarop.
Klaar is klaar en het duurt ongeveer een half uur. Daarna ga ik ook niet verder met nog een kast , nee klaar is klaar (erg moeilijk soms).
Het geeft een goed gevoel!

Als u denkt, leuk hoor maar niets voor mij , ga maar eens kijken op het weblog,en ik zal u regelmatig updaten over mijn huis ;-)

Deze is morgen aan de beurt!

Geluk is...

2011-11-19T13:18:00.002+01:00

- een heerlijke dag in de efteling
- mega dubbel liggen van het lachen op de terugweg
- leuke avond te hebben gehad met collega/vriendin
- mail van de personeelsconsulent met voorstel tot verdere voortgang!
- s avonds laat melk en koekjes drinken
- en al jullie lieve en leuke reacties op mijn blogs, dank jullie wel!

Altijd beschikbaar

2011-11-17T08:27:00.006+01:00

Ruim drie jaar klepper ik van zorg naar zorg, ik hoef niet bang te zijn, mijn premie haal ik er ruimschoots uit.
Maar ik ben zorgmoe, ik heb geen zin meer om iedere keer mijn verhaal te doen of te kijken of het nog beter gaat.
Het is zoals het is zei de psychologe in het revalidatie oord.

Ik aanvaard wie ik ben,tekortkomingen, pluspunten, noem maar op. I am who i am ;-)
Gistermiddag kwam ik thuis van het werken en er stond voor de middag een afspraak met de fysiotherapeute.
Ik had er gewoon geen zin in,ik wilde de garage opruimen en lekker van het zonnetje genieten.
Afgebeld, heerlijk de hele middag voor mezelf.

De arbeidsdeskundige belde op, en had een plannetje bedacht. Hij zei het op een toon alsof we samen een geheim clubje hadden.
Of we ff vandaag af konden spreken. Nee zei ik ferm , (want ik heb geleerd, een afspraak met jezelf is ook een afspraak). Ik kan morgen en ook overmorgen niet .
Maandag bent u de eerste. Het viel doodstil aan de andere kant van de lijn.
Ai..zei de man..dat is wel heel vervelend dat u morgen niet kan.
Ik gaf aan niet te kunnen (ook geleerd, je hoeft je niet te verontschuldigen).

Na de doodse stilte zei de man dat hij maandag geen afspraak moest maken,dan kwam het niet goed. (ook geleerd, niet doorvragen op dat soort dingen want die informatie is 9 van de 10 keer belastend, vermoeiend en zeker niet relevant).
Met een diepe zucht kwam het op volgende week woensdag. Waarop hij nogmaals benadrukte dat hij het zo jammer vond dat ik morgen niet kon.
Waarop alle goede regels aan de kant gingen, meneer ik heb ook afspraken, u belt mij een middag van te voren, ik heb ook een leven.

De stilte was oorverdovend, maar u bent ziek...
Mijn stilte was net zo oorverdovend op dat moment. Als ik mijn eerste impuls had gevolgd lag mijn toestel nu dood in het hoekje en was de man afgeschreven, persona non grata, direct!
Ik volgde een regel..ik zie u volgende week woensdag, goedemiddag.

En gooide heel hard de houten planken in de aanhanger voor de stort.Was die kerel nou helemaal *7^&van de pot *(*&&^&^%.
Vriendin gebeld, hart gelucht, samen vreselijk gelachen.
Meneer Williams verteld en toen..heb ik de personeelsconsulent een uitgebreide mail gestuurd.
Dat ik de meneer niet zie zitten, in mij re-integratie periode, dat ik graag haar mening wil. En een versnelde afspraak met de bedrijfsarts.
Ik wil niet meer ziek te boek staan, blijkbaar hangt daar een status aan die ik niet meer wil hebben, namelijk altijd beschikbaar!

Pageviews per land

2011-11-16T20:37:00.002+01:00

Pageviews per land
Nederland 1.754
België 163
Verenigde Staten 121
Duitsland 32
Japan 28
Verenigd Koninkrijk 18
Rusland 15
Frankrijk 9
Oostenrijk 7
Indonesië 5

Was ik net even een nieuwe blogger interface aan het bekijken, zag ik pageviews per land.Altijd leuk om eens te bekijken.En ik zie dat ik toch maar eens een loi opfriscursus moet gaan volgen voor een aantal talen.

Ik zie dat ik het in Japan erg goed doe, しかしありがとう親切な読者, ik spreek een aardig woordje over de grens, en mijn japans is wat roestig maar het komt goed.Toch blijf ik mij soms bedenken wat deze mensen bij mij kunnen lezen.
En ik zou graag iedereen uit ver oord willen uitnodigen te reageren,応答への前もって感謝.

p.s als importtukker vind ik over de IJssel ook al een ver oord ;-)

Woepie de poepie wat ben ik blij!

2011-11-15T12:12:00.002+01:00

Maar ik mag nog niets zeggen!!!!!!! En ik ben al zo slecht in geheimen voor mij houden maar ..het is met werk en nog iets en ...ik zeg niets meer!!!

sinterklaas

2011-11-13T10:17:00.003+01:00

Als klein kind had ik niet zo'n geweldige relatie met de goed heilig man. Ik vond het vreselijk spannend, ik kon niet goed met de spanning overweg en het gaf veel strijd thuis.
Het hoogtepunt was 6 december,mijn verjaardag. Ik stortte dan compleet in om vlak voor kerst weer de spanning te voelen die op oud en nieuw zijn hoogtepunt kreeg met heel vaak een flinke griep in januari en volkomen verward door alle emoties.
Mijn moeder werd helemaal gek van mij en ik had regelmatig straf omdat ik zo 'druk'en 'onhandelbaar'was.

Ik was vier jaar toen ze vertelde dat sinterklaas niet bestond. Ze deed dit omdat ze hoopte dat de spanning dan zou verminderen, niets was minder waar want nu mocht ik het niet vertellen aan de andere kinderen.
Het was 1970 en adhd was volgens mij nog een heel ver woord wat niemand gebruikte.
Ik moest mij niet aanstellen, zo werd het afgedaan.

Hoe ouder ik werd, hoe meer ik mij voor deze feesten afsloot. De ultieme kerst is nog steeds lekker in de pyama en gewoon een broodje op de bank voor de tv.
Heerlijk allemaal lekkere films kijken en opgelucht adem halen als december weer voorbij was.

Maar toen kreeg ik zelf kinderen en de oudste vond alles leuk , maar was er toch redelijk relaxed onder. De tweede was al wat drukker en meer gespannen onder de decembermaand.
De jongste is mijn evenbeeld. Dit jaar hebben we hem verteld dat sinterklaas niet bestaat. In de klas werd het steeds verteld onderling en we hebben de knoop doorgehakt , 8,5 jaar, groep 5,hij mocht het weten.
We dachten dat we daar goed aan deden. Hadden we er geen rekening mee gehouden dat er nu andere dingen gaan meespelen.
Welke cadeautjes komen er wel? Wie koopt wat, doen we nu pakjesavond? en wanneer doen we dat dan, en wie krijgt ...

Doodmoe word ik van mij onzekere jongste die sky high in zijn gevoelens zit en na een minuut weer deep down.
Gisteren bereikte het zijn hoogtepunt , en was ik tot aan de rand toe gevuld met tranen van onmacht.
Die ***decembermaand dacht ik met al die ***onzin, ik kreeg een enorme woedeaanval en viel onredelijk uit tegen de middelste over iets heel stoms.

Sinds die woede-aanval ben ik alleen maar verdrietig. Over mijn onmacht, dat ik niet tegen die spanning kan, dat ik rust wil en niet dat ***aan mijn hoofd over deze o zo rottige maand.
Huilend zei ik tegen Meneer Williams dat die medicijnen niet helpen en dat ik het niet meer trok.
Vandaag is de middelste dansen, de jongste en de oudste gaan samen leuke dingen doen en ik ga met Meneer Williams op stap.
Even mij nergens mee bezig houden, lekker verstand op nul want anders blijf ik er in hangen.

Morgen is er weer een dag, en dan hoop ik dat er weer beter tegen kan.
Hoeveel dagen nog tot 2 januari? ;-)

De arbeidsdeskundige

2011-11-10T23:27:00.003+01:00

In mijn volgende leven word ik arbeidsdeskundige en dan ga ik op mijn dooie gemak bij de mensen die langer dan een jaar in de ziektewet zitten langs.
Ik vraag of ze getrouwd zijn , met een man of vrouw vraag ik er dan gelijk achteraan, want ik wil natuurlijk wel het naadje van de kous weten.
Ik vraag aan hoogopgeleide mensen of ze misschien postbode willen worden, of een eigen bedrijf willen gaan leidden.

En ik opper aan iemand die graag in zijn eigen baan wil re-integreren dat diegene ook leuk activiteitenbegeleider kan worden, omdat ze zo lekker creatief zijn.
Leuk , zo gezellig breien met z'n tweeën. En ik zou heel verbaasd zijn als diegene zich dan beledigd voelt en mij niet meer serieus neemt.

Maar wat maakt het uit want ik krijg goed betaald, ik kijk ernstig, ik zeg heel serieus dat ik een telefoontje pleeg, maar niet het juiste nummer heb. Terwijl ik in het begin van het gesprek heb gezegd dat ik zo vaak zaken doe met de stichting waarvoor de persoon werkt. Uiteraard verwacht ik dat de ander gelijk het nummer uit zijn broekzak tovert.

Ik leg dan ook heel fijntjes uit dat ik geen beperking heb zoals diegene achter de tafel, bijvoorbeeld..ach adhd is wel een leuke. Ik zeg dan ,kijk mijn pen is op, ik gooi hem gelijk weg, gelijk opruimen, direct een beslissing nemen. En ik zeg dan ook , dat zulk gedrag niet voor iedereen is weggelegd.
En dat aangepast werk uiteraard een optie is, u begrijpt de persoon achter de tafel gaat zich toch wat vijandig opstellen.
Heel vreemd vind ik dat dan , want ik heb het beste voor met diegene, want ik ben toch (en leun languit in mijn stoel, wijdbeens) de arbeidsdeskundige....

De metamorfose

2011-11-10T11:35:00.003+01:00

Gisteren hielp ik een collega in de klas met foto's maken, ik begreep niet goed haar bedoeling dus ze maakte een foto van mij om te laten zien wat ze bedoelde.
Toen ik de foto zag schrok ik iekkkkssssssssssssss ,waar is het telefoonnummer van mijn allerliefste kapster.
Afspraak was snel gemaakt en gistermiddag ging ik in de metamorfose, en zeg nu zelf een wereld van verschil!

Dat ik zo rond heb gelopen en dat mijn huisgenoten mij daar niet op attendeerden..foei liefde maakt blind maar toch niet voor 'Pam je haar is dood-kapsels".

64 jaar

2011-11-09T16:16:00.001+01:00

We hebben onze verschillen en houden onze relatie aardig op de vlakte, en dat is jammer maar het is zoals het is!
Vandaag ben je jarig, 64 , van harte gefeliciteerd mam!

Werk gesprekken

2011-11-08T23:10:00.002+01:00

Een tijd terug las ik op de libelle, wat vertelt u op het werk? In het inleidende artikel werd geschreven dat je net zoveel kon vertellen als aan je schoonmoeder.
Nu spreek ik de mijne al bijna 2 jaar niet meer dus dan zou het heel saai worden op het werk ;-)
Maar nu verbaas ik mij soms wel eens hoe mensen de dingen delen op de werkvloer.
Vaak heb je een collega waar je het net iets beter mee kan vinden, waar je meer mee deelt. De collega + zegt een collega altijd tegen mij.

Vanavond belde mijn collega ++ van mijn vorige werk op, we delen nog steeds dezelfde directrice maar onze werkvloeren zijn verschillend. We hebben veel raakvlakken en kijken tegen een heleboel zaken hetzelfde aan.
We delen in deze gesprekken persoonlijke dingen, niet als wij op de werkvloer zijn.
Ik vertelde haar dat het mij zo verbaasde dat sommige mensen zoveel delen bij ons op het werk.

Van de manier waarop ze thuis hun pyjamabroeken uit elkaar houden, tot lactose-intolerantie of de relatieproblematiek.Vooral dat laatste..met veel snikken en tranen volgen wij de laatste weken de relatie problematiek van een collega.
Maandagochtend zit ze snikkend in het kantoor van de directrice en het gesprek aan tafel gaat fluisterend over haar.
Als je er direct naar vraag...ai not done heb ik gemerkt, en niet aan de betreffende persoon maar aan een andere collega.
"goh ik zie dat s huilt en bij de directrice zit?'Klopt zegt een andere collega gewichtig, problemen he. Ik wacht braaf af, sommige mensen houden altijd graag regie op hun eigen toneel, maar nee er volgt niets.
'Is er iets ernstigs aan de hand? Gewichtig kijkt de collega mij weer aan, ik weet niet of ze het op prijs stelt als ik dat allemaal zo vertel.

Een andere collega knikt bevestigend, waarop een derde zegt dat ze het zelf maar moet vertellen. Verbaasd bedenk ik mij dat dus al drie collega's 'het"weten maar dat het allemaal toch een soort waas van geheimzinnigheid heeft.
Is er iemand ziek , want ik begin nu toch wel erg nieuwschierig te worden.
Diepe zucht, van de vierde collega, blijkbaar ook al op de hoogte. Waarop de vijfde collega zegt op fluistertoon 'relatieproblemen'.
Ik knik aha..jammer, is er nog thee?

Niet dat ik een ongevoelig persoon ben, maar ik kom om te werken. Tuurlijk zit er een menselijk aspect aan iedereen en je mag best zeggen of delen dat er iets is.
Maar wat mij opvalt is dat het zo vaak de boventoon voert.

Ooit had ik een collega, en ik moest met haar de eindscores bespreken. Het was dringend en ik kreeg haar maar niet aan de veren.
Toen ik haar eindelijk op de werkvloer te pakken had en er voor wilde gaan zitten, zei ze heel verwijtend, niet nu hoor, heb je het niet gehoord mijn poes ligt bij de dokter en ik moet standby zijn voor als hij uit narcose komt.

Noem mij maar een ongevoelige hond of kat ;-) maar ik vind dat er toch wel grenzen aan zitten wat je 'meeneemt 'naar je werk.
Ik heb tijdens de therapie geleerd dat het bij sommige mensen heel goed is om te zeggen, alles gaat goed, ik voel mij goed en thuis is alles tip top!
En mijn lactose intolerantie heb ik zo onder controle nu ik de nieuwe vla heb ontdekt, echt waar altijd okay vla ;-)

Impulsief

2011-11-07T22:51:00.003+01:00

Een van de kenmerken van de ADHD is dat je heel impulsief bent, ineens valt je wat in en je doet het , voordat je het weet heb je half de afwas staan, een stukje cake ligt op tafel met een oud kopje thee en boven zijn de bedden afgehaald, en ben je druk aan het bellen.
Om dan weer terug te keren bij de afwas...En dan ben ik nog heel rustig op zo'n moment.

De jongste die aardig op zijn moeder lijkt is ook zo impulsief. Het is bijna altijd goed bedoeld maar kan regelmatig verkeerd uitpakken.
Als we zitten te eten en iemand zegt, hoe laat...dan vliegt hij al naar de klok in de kamer en roept de tijd.
Als we zitten te eten en de bel gaat kun je het niet afknipogen of hij staat al bij de deur.
Uiteraard trainen we dit , want het is naast erg onhandig voor hemzelf ook erg onrustig voor ons. Ik heb door een zeer straffe training van vroeger dit impuls aardig onder de knie maar op een drukke dag kan ik behoorlijk onrustig aan tafel zitten.

Vanmiddag vertelde hij dat hij tegen een ander kind had gezegd dat het op een spook leek. Het kind in kwestie had het goed opgepakt maar ik zei tegen hem dat je toch niet alles maar kan zeggen wat er zomaar in je opkomt.
Uiteraard wilde hij weten waarom. Een keurige uitleg over gevoelens, en dat je niet alle gedachten kan spuien omdat je daarmee mensen kan kwetsen en omdat je vaak de dingen al 10 keer eerder begrijpt het soms ook moeilijk is voor de ander als je altijd maar zijn of haar zin afmaakt. Of dat je dingen ziet, zoals dat het kind echt op een spook lijkt ;-)

Een tijdje geleden was ik op school en vond een burberry sjaal, en ik vind ze zo lelijk die burberry ruiten dingen. Echt vreselijk.
Alleen de administratief medewerkster zat in de personeelskamer en ik vroeg netjes , is deze sjaal van jou? Nee zulke sjaals droeg zij niet vertelde ze en ik had toch het idee dat ze het niet mooi vond dus ik zei gelijk gelukkig maar want ik vind die ruit zo vreselijk, zo truttig , bah ...waarop ze benepen zei...ik heb ook van die kussens thuis.
Op zo'n moment denk ik wel eens...bijt af die tong!

Vanmiddag vertelde ik het ook aan de fysiotherapeute dat ik een training kreeg om alles wat meer in een routine te krijgen en wat minder impulsief te handelen.
Maar impulsief is zo leuk , zo creatief en zo ongedwongen volgens haar.
Grappig hoe mensen tegen impulsiviteit aankijken, terwijl ik het regelmatig als een last zie, vinden veel mensen het leuk en zeggen ze vaak dat ze genieten van mijn impulsieve invallen.
Ik denk dat ik er zelf maar ook eens meer van moet gaan genieten,heel impulsief bedenk ik mij dat ik naar bed ga ;-)

Don Quichot

2011-11-06T22:32:00.004+01:00

U kent hem vast wel Don Quichot, met zijn trouwe metgezel Sancho Panza.
Ik geloof dat de goede man tegen windmolens vocht omdat hij dacht dat het reuzen waren.
De uitleg over het vechten tegen de windmolens moet ik nog maar eens goed lezen want soms voelt het wel aan alsof ik tegen windmolens vecht.

Tegen het feit dat ik niet meer beter word, dat ik toch altijd dit zal houden en dat het op sommige dagen zo de kop opsteekt dat het mij nog meer energie kost om het eronder te houden dan eraan toe te geven.
Keurig volg ik alle aangeleerde dingen maar het blijft gewoon een feit. Het is er, en hoe hard er ook geroepen word, het zit niet tussen de oren.
Vraag een willekeurige voorbijganger maar eens,zou u alle dagen moe willen zijn en soms zo moe willen zijn dat u ziek bent , u hebt overal pijn en uw gedachten zijn traag en stroperig en uw hoofd, het lijkt wel alsof u er geen controle meer over heeft.
U zou nog heel veel willen doen maar het lukt gewoon niet. Het voelt als een griep die aan komt stormen en u heeft nog wel alle vitamine c tabletten genomen en voorzorgsmaatregelen genomen maar u wordt ziek.

Jaren geleden werd een collega met ME gediagnosticeerd en ze legde het aan het team uit. Ik ben eerlijk, ik was nog redelijk blakend van energie en kon de hele wereld aan kon mij totaal niet voorstellen wat het voor deze vrouw betekende.
En ik zag haar ook wel eens iets leuks doen, en dan dacht ik ook wel eens goh kan ze dat wel maar niet dat andere. Ik begreep het toen niet.
Nu wel, nu weet ik dat het ene een prijs heeft, een hele hoge soms maar dat je ook heel vaak denkt, ik doe het toch want ik wil/moet dat toch kunnen.

Soms is het zo frustrerend om altijd maar te overdenken, alsof je een kasboek bijhoudt van je gezondheid. Stel ik ga vandaag werken, dan betekend dat, dat ik s'middags even ga rusten want om drie uur komt de jongste thuis en daar wil ik ook energie voor hebben.
Dan ga ik dat zus en zo doen want ik wil of moet ook nog dat andere doen.
En soms ben ik heeel boos en brul ik het ook uit, ik wil dit niet doen, ik wil gewoon lekker doen wat er in mij opkomt, zoals vroeger.

Vertelt u het mij maar, zit dat tussen mijn oren? Ik zou soms willen dat het zo was...

Superdag

2011-11-05T22:45:00.002+01:00

Het was een geweldige dag, alleen met de oudste op pad. Lang geleden, door allerlei oorzaken en nu weer eens lekker op pad.
De oudste en ik liggen qua humor op 1 lijn, we hoeven elkaar maar aan te kijken en we weten het.
Op het station begon het al, we kwamen een stagiaire tegen, eentje die ouder is dan ik en nog "leuk" de opleiding doet en dan lekker blijft stage lopen. Eentje die ik voor geen goud in mijn klas zou willen hebben.
De stagiaire vroeg mij streng of ik niet moest werken vrijdag....dezelfde stagiaire waar wij maandag een bespreking over hadden dat ze niet zo kon zeggen , ik kom vandaag niet want ik heb een begrafenis..per sms.

In de trein zei de oudste gelijk, vreselijk mens ik zag het al mama, en dan die valse lach yeg..precies wat ik ook altijd denk als ik haar zie.
Maar uiteraard kon dat onze pret niet drukken.
In Amersfoort liep onze heerlijke lege eersteklas coupe helemaal vol en moesten we hutje mutje zitten tot Utrecht, maar ach dat is maar een klein stukje.
Al seinend met de ogen hadden we de grootste lol.

De beurs was geweldig en warm, vreselijk warm zelfs. Veel leuke dingen gekocht en toen was ik helemaal op.
Gelukkig had de oudste het ook gehad en besloten we naar huis te gaan.
Heerlijk op tijd zaten we in de trein...jaja dat dachten wij, onderweg gebeurde er een ongeluk en wij moesten over de achterhoek gaan reizen en bleven in Zutphen hangen.
Leuk plaatsje maar als je naar huis wil...gebeld met het thuisfront want we zaten toch echt vast. En dan is het superfijn een machinist als man te hebben, die belde wat rond, loodste ons naar Deventer en daar stond hij met onze eigen bolide , met versnaperingen en bracht ons naar huis.

Vandaag bracht ik meer slapend door, zo moe was ik. Kreeg ik vanmiddag een berichtje, superleuke dag mam, ik lig lekker in bed aan mijn werkstuk te schrijven, was doodmoe na gisteren.
Megaleuke dag, doen we gauw weer hebben we afgesproken, iets dichterbij en misschien wel als ze haar rijbewijs heeft ;-)

mutsendag

2011-11-04T07:00:00.000+01:00

Vandaag zijn wij er niet, oudste en ik, we gaan enorm mutsen met zoveeeeel andere mutsen op een mutsenbeurs ;-)
Ik stel u teleur, ik ga met de trein, ik ga niet in legging of driekwart broek !
Maar het word vast een heerlijke mutsendag!

p.s en voor wie echt geïnteresseerd is ;-) we gaan lekker shoppen in Utrecht en naar KreaDoe

20 jaar

2011-11-02T07:00:00.000+01:00

Lieve Ari
Wees niet bang
De wereld is rond
en dat istie al lang
De mensen zijn goed
De mensen zijn slecht

Maar ze gaan allen
dezelfde weg

Hoe langer je leeft
hoe korter het duurt

Je komt uit het water
en gaat door het vuur

Daarom lieve Ari
Wees niet bang

De wereld draait rond
en dat doettie nog lang

Voor Ari van Jules Deelder – Het langste gedicht ter wereld.

Dit gedicht in aangepaste vorm stond 20 jaar geleden op een geboortekaartje, (pinkt traantje weg), waar blijft de tijd!

Valkuil

2011-11-01T08:22:00.003+01:00

Noem eens een goede eigenschap die tegelijkertijd een valkuil is van jezelf?
Twintig jaar geleden werd dit gevraagd tijdens de managementspecialisatie van mijn opleiding.
Ik dacht na, en wist hem niet.

Vannacht toen ik wakker werd met zware migraine wist ik hem weer, zo enthousiast zijn dat je het overzicht verliest en in paniek raakt als iets van het door mij gemaakte pad afgaat.
Keurig alles gepland zoals mij dit nu wordt aangeleerd, toch over mijn grenzen heengaan als het om vermoeidheid gaat en veel meer willen doen dan ik kan.
En dan..intens verdrietig zijn omdat ik het gevoel heb te falen. Niemand die mij dan begrijpt, niemand die mij dan kan (mag) troosten.

Vanmorgen werd ik laat wakker, de middelste kwam kijken, ben je niet lekker mama? Nee, migraine, het zakt nu af. Doe maar rustig aan , we redden ons wel.
Beneden gekomen hadden ze kabouterthee gezet omdat ze hadden gelezen dat dat rustgevend was.
Ik heb het al klaar gezet op tafel voor je mama, zei mijn zoon.
Dan moet ik vreselijk huilen, want ik wil altijd maar dan ook altijd de rots zijn, ze mogen niet, net als ik vroeger moeten zorgen voor hun moeder.

Waarom durf je niet los te laten vroeg de therapeute in het voorjaar aan mij.
Ik keek haar aan zei ik wil nooit maar dan ook nooit dat mijn kinderen het idee hebben dat ze voor mij moeten zorgen.
Ontneem je ze dan niet de kans om iets liefs te doen, voor je te zorgen omdat ze dat graag willen, hun waardering laten blijken?

Was ik al hollend naar verbetering in mijn eigen valkuil gevallen, en lig ik er nu beetje half naast, met mijn kopje kabouterthee en twee lieve kinderen die samen hebben bedacht vanmiddag te gaan koken en voor mij boodschappen te doen.
Lijk ik nu niet vreselijk op die vrouw, die ik perse niet wilde zijn? Die nooit hulp lijkt te waarderen, die verbitterd is, en waar ik een vreselijke moeizame relatie mee heb wat ik zo graag anders zou willen zien.

Ga maar lekker op de bank liggen mama, en doe maar een deken om, je hoeft niet op te ruimen, dat doen wij voor je.
Smoezend vertrekken ze naar de keuken om te gaan kibbelen wat we gaan eten.
Ik grijp niet in, ik lig lekker op de bank, en laat het over mij heen komen.
Het kost altijd weer even tijd om op te staan uit mijn (val)kuil.

Energierekening

2011-10-30T00:53:00.004+02:00

Vorig jaar rond deze tijd kregen we bijna een hartverzakking toen we onze energierekening zagen.
Het jaar daarvoor verhuisden wij van een zeer goed geïsoleerde tussenwoning met veel minder oppervlakte naar ons grote vrijstaande amper geïsoleerde huis uit 1929.
De ketel dateerde uit 1992 en deed het nog prima volgens de verkoper en makelaar.

De energiemaatschappij gaf ons een voorschotbedrag van 65 euro waar ik enorm van schrok en gauw omzette naar 160 euro.
"Nee mevrouw, hoger hoeft u niet hoor, en gaan wij ook niet".......

De eindafrekening was er eentje ter hoogte van een volledig maandsalaris van Meneer Williams.We schrokken ons een hoedje, onze ketel blijkbaar ook want die hield er ook spontaan mee op.
Een nieuwe zeer geavanceerde ketel werd aangeschaft en ik hield elke kamer bij, wie liet zijn lamp te lang branden, waar kon de verwarming wel lager en waar lagen onze 'lekpunten"
Een groot lekpunt is onze puberdochter, die rustig een half uur gaat douchen, naar bed gaat en alle lampen aanlaat, haar elektrische kacheltje zo dagen laat branden en haar ventilator uren laat draaien.
Uiteraard werden er "boetes" opgezet en inmiddels is ze zich er een beetje van bewust, zuinigheid is een vlijt!

Ons huis is nu ledproof, u vindt er geen ruimtes meer die onnodig verwarmd worden en deuren dicht is het eerste wat we zeggen als u ons s'nachts wakker maakt.
Dikke vesten, truien, extra dekens, allemaal behoren ze inmiddels tot ons assortiment.

Vanmiddag ging ik de meterstanden doorgeven en Meneer Williams ging rekenen.
En Yes, we waren er minder op gaan verbruiken. Met een beetje mazzel spelen we quitte, niet met dat voorschotbedrag van 160 euro...daar is inmiddels al een behoorlijk bedrag bij opgekomen.
Kan ik lekker gaan slapen, even de bedsokken aan, bedjasje, en de wollen pyama, muts op ,en onder het dekbed met gehaakte deken.
Mij maken ze niet meer gek ;-)

Muts

2011-10-29T11:49:00.004+02:00

En jawel hoor , daar was er weer een gisteravond bij Pauw en Witteman. Een dame die het weer zo goed weet voor haar geslacht.Uiteraard weer een boek bij geschreven,wat ze uitermate liep te verdedigen wat ik in haar plaats ook zou doen.
Alhoewel als ik haar was zou ik toch wel bang zijn voor wat rotte eieren naar mijn hoofd.

Haar definitie van de Nederlandse vrouw , naast de verwende prinses was muts.

Definitie van muts volgens Marianne; een vrouw die geen carriere ambieert; een vrouw met een webshop; een vrouw die slabbers breit of jurken in elkaar stikt en deze ook nog probeert te verkopen; een vrouw met een driekwartbroek aan; een vrouw die naar de libelle buitendag gaat; een vrouw die kofie haalt voor een ander; een vrouw met een bakfiets; vrouwen die tevreden zijn met hun leven zoals het is; vrouwen die zeggen dat ze gelukkig zijn.....Blijkbaar ben je geen muts (meer) als je je haar blondeert, je bril weggooit en lippenstift opdoet en opeens jezelf 'doddig' vindt, het bloeddorstige stuk is dan blijkbaar een boek schrijven waarin je miljoenen vrouwen beledigd (lees; ik kom voor mijn mening uit of; ik ben bloeddorstig) en flink van de toren blaast dat jij wél een carriere hebt opgebouwd (naar je eigen maatstaf dan.

En ja beste mevrouw Zwagerman, ook ik ben een muts, en vreselijke verwende prinssesenmuts om het maar helemaal goed te definiëren.
Ik heb een baantje in uw ogen, ik ben geen bloeddodige vrouw, ik draag vaak spijkerbroeken met makkelijke schoenen .
Ik heb mijn haar niet lang en blond, als ik werk hoop ik dat mijn collega's mij op mijn kwaliteiten beoordelen en niet om mijn sexy jurkje wat trouwens in mijn werk ook erg onhandig zou zijn.
Ik ben dol op breien, haken , handwerken en ik lees elke week de libelle. U vindt mij regelmatig op leuke beurzen, vaak in het gezelschap van een dergelijke vriendin die ook onder uw definitie valt.

Beste Mevrouw Zwagerman, waarom ...waarom moeten u en al die andere dames toch zo op andere vrouwen trappen en vooral veroordelen.Waarom laat u gewoon niet iedereen in haar waarde? Blijkbaar heeft u het nodig, om op anderen te staan om boven het maaiveld uit te komen.
Maar ach, een ding u houdt de gemoederen weer even bezig, en we hebben weer wat om te lachen thuis ;-)

Heksendoorn

2011-10-26T07:00:00.001+02:00

Als u ons zoekt...wij zijn op griezeltocht in Heksendoorn ;-)

Stilstaan

2011-10-25T09:42:00.002+02:00

Vandaag staan we stil bij een heel verdrietig feit, vandaag wordt een collega van Meneer Williams begraven.
41 jaar, moeder van vier kinderen, echtgenote en voor Meneer Williams een hele leuke en begripsvolle collega in de tijd dat ik zo ziek was.

Drie weken terug stuurden we nog een kaartje om haar een hart onder de riem te steken en vandaag wordt ze begraven.
Soms word ik er heel verdrietig van, mensen vallen om je heen als bosjes en er maakt zich een soort angst van mij meester.
Deze vreselijke ziekte eist steeds meer en meer op, en dat beangstigt mij.
Soms als ik heel rationeel ben denk ik we sterven allemaal een keer, en we gaan allemaal een keer dood...maar ..zo vroeg..zo snel..zo ...vul maar in.

Buiten betrekt het langzaam, en als ik kijk zie ik tussen alle donkere wolken nog een vleug blauw met veel wit eromheen.
En ik hoop dat deze vleug blauw met wit troost biedt.

Herfstvakantie

2011-10-24T09:05:00.002+02:00

Terwijl de rest van Nederland zich vandaag weer om half 7 uit hun bed hezen, draaiden wij ons nog een keer lekker om.
Voor ons is de herfstvakantie begonnen!
Heerlijk een weekje relaxen.

Uiteraard zijn we daar vrijdag al mee begonnen, en gisteravond zijn Meneer Williams en ik samen op stap geweest naar The Three Musketeers.
Leuke vermaakfilm, lijkt amper meer op het boek wat ik ooit heb gelezen voor mijn franse literatuurlijst maar we zaten goed, kopje thee onder handbereik en 3d kijken!

We hadden hem expres wat later genomen zodat we zoals Meneer Williams zo mooi zei, weinig kans hadden op kleine mensjes ;-).Want we gaan graag kleinemensjesloos naar de bioscoop.

Gistermiddag heeft de middelste haar eerste wedstrijd gedanst van het seizoen en kwam gelijk met de derde prijs thuis, als dat geen goed begin is van het dansseizoen.
De oudste en de jongste hebben met z'n tweeën het zwembad onveilig gemaakt.
Hij gaat het liefst met haar zwemmen, ze heeft alle energie van de wereld, en ze is een stuk relaxter als het om toezicht gaat. Ze is per slot van rekening zijn grote zus die (potverdikkie) ineens volgende week 20 jaar wordt!

Zie ik ineens de zon prachtig schijnen en ga ik mij aankleden, het bos roept of laat ik mij overhalen de hond ;-).

De dood

2011-10-21T09:49:00.003+02:00

Sinds kort hebben wij met de jongste een nieuw ritueel, een beker warme melk drinken en dan praat hij met ons over wat hem bezighoudt. Dit gebeurt voor het slapen gaan omdat we merkten dat het slapen gaan zo moeilijk ging.
Hij heeft vele angsten die hem wakker houden en door erover te praten geeft hem dit lucht en ons meer inzicht in zijn angsten en drijfveren overdag.

Gisteravond waren ze naar de fancy fair op school geweest en daarna zaten we aan tafel.
We hadden het over kinderen, eigenlijk in het algemeen totdat hij de vraag stelde hoeveel kinderen ik nu had. Meneer Williams keek hem aan en vroeg of hij de vraag niet zelf kon beantwoorden maar hij twijfelde.
Ik stak mijn vingers op en hij telde er vier.

Waar is dat vierde kindje? Dat vierde kindje zat tussen je twee zussen in, en is al heel snel weggegaan omdat het niet goed zat in de buik.
Hij keek mij nadenkend aan, net zoals de gym juf, die had een baby in de buik en die is dood gegaan. Dat klopt, alleen de baby van de gym juf was al groter.
Hij gaf onmiddellijk een behoorlijke dikke buik aan en vertelde dat hem dat zo eng leek dat je zomaar dood kon gaan.
De uitleg dat het ook wel eens niet goed was, wat er met een kindje was en dat het daarom fout ging vond hij maar mager.
Kan ik ook zomaar dood gaan?
Zomaar gaan we niet dood zei ik heel dapper, dan ben je of heel ziek of heel oud of...
Hij keek mij aan, of je bent een baby in de buik?

Hoe zou het kindje heten van jou? Marije of Mathijs, ik wist niet wat het was.
Ik denk dat het Mathijs was,ook een jongetje.Met zijn prachtige bruine ogen keek hij mij aan, ik weet het wel bijna zeker.

Dit bijzondere kind van mij, raakte een snaar, want we hebben altijd gedacht dat het een jongetje was. Ooit zei een paragnost tegen mij dat er een klein jongetje bij mij was. Mijn moeder nam ooit een foto van mij mee naar iemand die foto's kan lezen en die vertelde haar ook dat ik vier kinderen had waarvan 1 jongetje wat niet meer in deze wereld woont.
Het geeft mij soms kippenvel hoe mijn zoon bepaalde dingen ziet of merkt aan mensen.
Het brengt hem soms ook wel eens in de problemen omdat hij heel snel de vinger op de zere plek legt.Vooral kinderen hebben hier moeite mee.

Maar mama zegt hij dan , ik zag het toch heel duidelijk en ik wist dat hij/zij dat ging doen en zo voelde.
Vanaf dat hij er is doet hij dit al en soms denk ik wel eens wat moet ik hier toch mee?
Soms denk ik wel eens, het komt vast door zijn naam, toen hij geboren werd maakte ik een grapje en zei tovenaars worden geboren bij het ochtendgloren, in zijn geval om 7 voor 7 in de ochtend.

Fotokabien

2011-10-20T20:17:00.002+02:00

We bereiden ons voor op halloween ;-)

Bij de Fotokabien maken we elke maand een foto - online of in een echt hokje.
Meer info of meedoen? Kijk hier, ook voor een lijst met alle andere deelnemers!

Slaap lekker ;-)

2011-10-19T11:58:00.000+02:00

Drie dingen die mij blij maken

2011-10-17T23:48:00.001+02:00

Eigenlijk had ik een vreselijke rotdag, ik was heeel moe en ik praat over heeel heel heel moe. Echt dat cvs moe zoals ik dat noem. Ik had ook overal spierpijn en mijn jongste heeft al 5 dagen buikgriep en komt elke nacht met veel pijn uit zijn bed.
De middelste pubert er vreselijk op los, en ik probeer krampachtig allemaal nieuwe schema's uit die volgens de 'geleerden'moeten werken maar die hier in huize Williams voor geen meter werken.

Ik las ooit eens dat je dingen kunt omkeren, en ik bedacht mij net, wat heeft mij vandaag wel blij gemaakt want door al deze dingen focus je je op de dingen die niet goed gaan maar er ging veel ook goed.

1.Het kind knapte vandaag zienderogen op, en vroeg vanmiddag of hij morgen weer naar school mocht, ook de huisarts kon niets bij hem vinden en werd het afgedaan met een nare buikgriep die nu zijn hoogtepunt wel had gehad. Jippie!!!

2.Ik kreeg vandaag drie leuke dingen bij de post, een hele lieve kaart uit Taiwan met hele lieve wensen erop van een onbekende mevrouw via Postcrossing, een gehaakt varkentje en breinaalden en een haaknaald waarop ik zat te wachten.

3.Ik had een heel fijn gesprek met een vriendin over hoe vervelend ik mij voelde en kon mijn ei bij haar kwijt. Daarna huilde ik een potje en was het rotgevoel een stuk over.

En zo sluit ik de dag dan maar af, ga nu lekker naar bed en morgen ga ik kijken naar het mooie Italiaanse mozaïek stoepje wat Meneer Williams in ons portiekje heeft gelegd en waar het nu te donker voor was om te bekijken en ik ook de hele dag te sacherijnig voor was.

Adele - Someone Like You (Live in Her Home)

2011-10-16T11:59:00.000+02:00

Ik ben altijd een beetje dwars op de draad als het gaat om trends of nieuw geluid ;-)
Toen iedereen Adele roemde, wilde ik niet eens luisteren, vond het weer zo'n hype, totdat ik het echt hoorde.
En staat Adele overal in huis waar ik muziek kan luisteren.
Ik vind dat ze heel goed kan verwoorden hoe ze zich voelt na een gebroken relatie.
Heerlijk stemgeluid, en een prachtige vrouw om te zien.
Hoop dat ze ook nog eens heel gelukkig wordt ;-)

In dubio

2011-10-15T17:49:00.003+02:00

Al lange tijd ben ik in dubio over het sporten van onze zoon. Ik gun hem van alles en het is ook geen financiële kwestie maar meer dat ik het niet zie zitten om op zaterdagochtend om 8 uur aan de lijn te staan.
En dan is de voetbalclub hier om de hoek , dus bij een thuiswedstrijd denk ik dan nog...okay...maar bij een uit wedstrijd ,spelen er meerdere dingen mee.
Ik kan niet autorijden, dus we moeten ontiegelijk vroeg op de fiets (denk aan de winter...)en anders als Meneer Williams vrij is in het weekend dan gaat hij en dat is maar 1 keer per maand.
En Meneer Williams die altijd rond een uurtje of 4 in de morgen begint met werken vindt uitslapen in het weekend ook wel eens lekker.

Dan komen de bijkomende toernooien en kantinediensten noem maar op. Ik vind dat enerzijds heel egoïstisch van mezelf , aan de andere kant mag ik ook hier voor mezelf opkomen.
Andere sport...welke sport dan,dat vraag ik hem ook maar hij weet het eigenlijk niet, wil graag voetballen maar weet ook onze bezwaren.
We hebben zwemmen,judo, kickboksen uitgeprobeerd, allemaal met wisselend succes.
Het leukste vind hij een soort mix van sporten, en het liefst gewoon door de week, na schooltijd dat bevalt hem en eerlijk is eerlijk, ons het beste.

Het probleem is ook dat hij de jongste is, we hebben met zijn zussen heel wat afgesport en we zijn eigenlijk er een beetje klaar mee.
Ik vind dat best moeilijk om toe te geven.
Ooit had ik een collega, net als ik twee grote meiden en die kreeg een nakomertje en die vertelde dat ze het zo moeilijk vond, weer die speeltuin, kinderboerderij , sporten noem maar op. Ik had de meiden nog klein en was nog helemaal enthousiast, kon het mij niet voorstellen.
Nu snap ik haar heel goed en zij vertelde ook dat ze zich regelmatig erg schuldig voelde.

Mijn mannetje komt niets tekort, vriendjes mogen altijd spelen, mee eten, we doen leuke dingen. Maar toch dit sporten knaagt,en wat denk ik ook meespeelt, wij zijn hier thuis niet zo sportief.
Een goede wandeling op zijn tijd, ik fiets overal heen, middelste danst en verder is er geen druk verenigingsleven , ook nooit gehad, ook niet als kind en Meneer Williams ook niet.En...ook geen behoefte aan.

Dus ik blijf nog in dubio...en overdenken wat we nu eens voor oplossing gaan bedenken.
Iemand suggesties?

Het gaat goed

2011-10-13T08:35:00.002+02:00

Waar zal ik eens over bloggen? Eigenlijk gaat het heel goed bedacht ik mij vanochtend toen ik opstond. De schouder en knie stribbelen een beetje tegen met dit regenachtige weer maar ach, nu schijnt de zon weer en kan ik weer verder met schilderen van kastjes en oude letterbakken.

Mooie plannen voor de bibliotheek gemaakt en druk aan het uitvoeren. Daarin word ik afgeremd door de directrice , die vindt dat ik de re-integratie te snel opschroef, ik vind het allemaal wel meevallen.
Heb plezier in mijn werk en vind het heerlijk om buiten de deur weer te zijn na drie jaar vaker op de bank te hebben doorgebracht dan buiten de deur.
Ik geniet weer met volle teugen, en heb zelfs mijn zoon beloofd erover te denken dat hij op voetbal mag.
Niet dat hij niet op voetbal mag, maar het idee om op de zaterdagochtend om 8 uur aan de lijn te staan houd mij tegen.

Ik ben echt nog wel eens moe, maar niet zo dramatisch meer als het was.Ik merk wel dat ik een soort euforie heb over het revalidatiecentrum en het iedereen wil aanraden.
Maar ik weet ook, wat voor mij goed is hoeft voor een ander niet te werken.

Ben je genezen vroeg laatst iemand mij? Genezen ben ik niet, cvs genezen, ik heb eigenlijk geen idee of dat kan. Ik denk dat ik heel anders in mijn leven sta, dat ik veel meer rekening houd met mijzelf, en heel wat oude spoken heb verjaagd die mij in de weg stonden.

En het gaat goed met mijn dames, de ene haalt hoge cijfers op de universiteit en is aan het lessen voor haar rijbewijs. En de ander zit nu in de vierde en ontwikkelt zich nu in een rap tempo in een hele mooie dame. Wedstrijddansen, examen doen, ze oriënteert zich al op de vervolgopleiding, lekker ruzie maken met haar broertje en puberen.........

Geen count my blessingsblog of zoiets dergelijks gewoon even stil staan bij de dingen die goed gaan in mijn leven.
Omdat er gelukkig zoveel goed gaat,en dat ik daar blij mee ben.
Gisteren zei een collega op school, wat zijn er veel zieken he. Ik zei klopt maar ik hoor er niet bij hoor, na drie jaar is het een ander zijn beurt ;-)

Grensloze generatie

2011-10-11T08:19:00.002+02:00

Hee, ik was hier net, ik ben mijn pot gel en haarborstel vergeten, heb jij die gezien?
Nee, ik heb die niet gezien.
Hee en jij dan?
Nee ik ook niet, had je die hier laten liggen.
Heb je het niet achter neergelegd? (loopt zo het magazijn in).

Stomverbaasd volg ik deze conversatie in de winkel samen met mijn bijna 20 jarige dochter. Mam sist ze ,je mond staat open. Uiteraard staat mijn mond open, zo praat je toch niet tegen elkaar.
En noem mij ouderwets maar zeker geen 20 jarige tegen een vrouw van mijn leeftijd.
Je zegt er niets van hoor zegt ze gelijk, zo gaat dat gewoon.

Verbolgen draai ik mij naar haar om, zo gaat dat gewoon??? Praat jij ook zo tegen mensen?
Nee mam, ze kleurt ervan,natuurlijk niet maar de meeste doen dat gewoon.
Gewoon...zeg ik heel boos niets gewoon, het is ontzettend onbeleefd!

Boos bel ik mijn eigen moeder later op en leg haar voorval voor, we klagen steen en been over ouderwets zijn of modern of wat we gewoon vinden.
Is het gewoon? Nee zeg ik absoluut ik vind het niet gewoon.

En ik denk aan een voorval een uur daarvoor;
Juf, juf, werkt u hier ook op school? Ja, ik werk hier ook op school. Twee prachtige bruine ogen kijken mij vanuit een heel bruin gezicht aan. Juf, mag ik voelen? Waaraan? Aan de tas juf, die is zo mooi.
En juf , uw haar he is dat echt uw haar , zo van die kleur?
Haar Nederlands is nog wat verhaspelt. In vol vertrouwen kijkt ze naar mij op, juf als u weer beter bent, zit jij dan naast mij.
Ik schiet vol, en zeg, als ik weer beter ben kom ik les geven.
Aan mij juf? Ja aan jou en alle kinderen uit je groep.
Ze slaat haar armen om mij heen, ik vind jou zo lief.

Ik bedenk mij dat dit de andere kant is van deze grensloze generatie.

Wedding crashers

2011-10-08T22:09:00.005+02:00

Ooit zag ik de film wedding crashers, het gaat over 2 mannen die bruiloften aflopen en dan net doen alsof ze bekenden zijn van het echtpaar en ze eten en drinken mee.
Ik heb er vreselijk om gelachen en Meneer Williams en ik vonden het een mega leuke film.

Een tijdje terug werden wij uitgenodigd voor een verlovingsfeestje van mensen. Deze mensen kennen wij oppervlakkig en we werden voor het avondfeest uitgenodigd.
Helaas konden wij niet en Meneer Williams gaf dat aan , waarop de mensen ons uitnodigden s'middags iets te komen drinken.
We gingen er blanco heen, ff bakkie halen en dan weer naar huis.

Niets was minder waar,we liepen gelijk de familie in de armen. En de schoonouders van de mevrouw in kwestie stortten zich gelijk op mij. In het dialect van deze streek werd ik op de hoogte gebracht van familiekwesties en het wel en wee van het gezin.
De goede mensen die daar rondliepen had ik nog nooit van mijn leven gezien. Ze gaven ons allemaal een hand en haalden ons binnen alsof we verloren gewaande familieleden waren.
Meneer Williams en ik kwamen op een gegeven moment elkaar weer tegen en we probeerden te communiceren maar dit lukte niet.

Op een gegeven moment kwam het bericht, we gingen naar een andere locatie , daar stond het eten klaar.
Uiteraard, moesten wij mee en voordat we het wisten zaten we aan het buffet.
De lachkriebel zat mij ontzettend hoog,en de film wedding crashers popte mij iedere keer op .
Op een gegeven moment draaide een zwager zich naar mij om en vroeg "en wat ik mij nu de hele tijd afvraag , wie zijn jullie?"

Waarop ik mij geen seconde bedacht en zei "wij zijn wedding crashers en we gaan altijd op zaterdagavond dit soort feestjes af, en we mengen ons dan in de familie.
Even was het stil en toen brulde iedereen het uit van het lachen!
Goeie zeg! zei de man tegen mij. En het feest ging weer verder.

Zie je wel zei ik tegen Meneer Williams , die wedding crashers bestaan echt, en een brutaal mens heeft echt de halve wereld!

Laatste stap

2011-10-07T08:25:00.004+02:00

Een tijd terug bezocht ik de psychiater voor de medicatie en hij gaf aan dat ik recht had op een soort hulpprogramma voor de adhde'r op het werk.
Dat klonk erg mooi maar ik dacht ,dat kan ik allemaal zelf wel want nu heb ik medicijnen.
Tjonge, jonge wat is die steen hard voor die hardleerse ezel die hier zit te schrijven ;-).
Omdat ik merkte dat ik toch tegen bepaalde dingen aanliep heb ik de dame in kwestie gebeld en een afspraak gemaakt.

Ik had zo mijn twijfels, ze was nog erg jong en ze leek zo heel keurig en zou ze wel weten hoe ze het moest doen?
Niets bleek minder waar, het was een hele leuke jonge vrouw die zich gespecialiseerd had in allerlei trainingen voor mensen met adhd.
We hebben een vreselijk leuk gesprek gehad, waarin zij heel duidelijk de lijn uitzette en de punten naar boven haalde.

Toen ik aangaf niet meer voor de klas te gaan, schrok ze zichtbaar. Wat wil je dan gaan doen? Ik weet het niet zei ik heel voorzichtig. Maar ..het is je op het lijf geschreven.
Ik denk dat het te zwaar is , bracht ik gelijk naar voren. Ik heb geleerd dat je mag te kort schieten.
Heb je het geprobeerd met medicatie en begeleiding van ons? vroeg deze hele jonge dame streng?
Nee, uiteraard heb ik dat niet geprobeerd, ergens op weg naar dit punt ben ik gaan inzetten op een andere toekomst.

Maar weet u, sinds kort bekruipt mij een gevoel, ik wil niet weg, weg uit school, weg bij het werk met de kinderen en krijg ik een dubbel gevoel. En wil ik weer met ze aan het werk.
Ik twijfel, komt dit omdat ik niet weet wat ik wil of komt het omdat ik gewoon weer diegene ben die zo graag juf was.

Zij keek mij peilend aan, ik stel voor dat je eerst eens gaat werken aan je zelfbeeld. Mijn zelfbeeld...Complimenten krijgen en in ontvangst nemen.
Schrijf in een boekje op wat je als compliment krijgt en hoe je deze ontvangt.
Slik...wat een moeilijke opdracht!

Vandaag kreeg ik een mailtje van de directrice, ik had mijn twijfels met haar gedeeld en ze mailde mij, ik ga in overleg met de personeelsconsulent maar vooral , ga zo door, je straalt en je hebt het heel goed op de rij. Je straalt het helemaal uit waarom ik je aangenomen heb.
Vanaf hier zeg ik , dank je wel (en gemaild) en schrijf ik het in mijn boekje.

Superhelden

2011-10-05T20:14:00.002+02:00

Vandaag was de dag van de leraar, ik kreeg een kaart van het bedrijf en een leuke attentie van de directrice.
Vandaag was het precies 2 jaar geleden dat we de handtekening zette onder de koopakte van ons huis ;-)

Vandaag was de opening van de Kinderboekenweek met het thema superhelden, en voor het eerst sinds jaren ging ik er naar toe. Met mijn zoon die zo blij was om een hele middag met zijn moeder op stap te gaan.
Een voorstelling gezien, en omdat mama jaren bij de bibliotheek heeft gewerkt kreeg hij snel een prachtig plaatsje toebedeeld.
Het was een hele leuke voorstelling en we hebben allebei ontzettend genoten, daarna naar de boekenwinkel voor een mooi boek, en het kinderboekenweekgeschenk.
Geschminkt als superdolfje reed hij mee naar huis.

"Lange dag he mama, maar wat gezellig"diepe zucht, ga je nu nooit dood? Ik schoot helemaal vol, na het sinterklaas geheim , het ooit ga ik dood geheim.
Een prachtig jongetje keek vol vertrouwen naar mij op, en ik deed hem een superhelden belofte "nog lang niet".

Dierendag

2011-10-04T08:54:00.002+02:00

Eigenlijk blog ik nooit over hem, hij is erg gesteld op zijn privacy maar voor vandaag heb ik toestemming gekregen om over hem te schrijven, als het maar discreet is, hij wil absoluut niet herkend worden op straat.

Ruim 4 jaar woont hij bij ons, hij was 2 jaar en zomaar in de steek gelaten voor het politiebureau. Het was een lieve, maar veel te dikke hond. Hij was bang voor alles en wilde heel graag aardig gevonden worden door andere honden wat hem nog wel eens een snauw opleverde.
In het begin moesten wij kleine stukjes wandelen want hij hij had totaal geen uithoudingsvermogen en was niet gewend aan gezelschap.

Na ruim 4 jaar kan ik zeggen het is een lieve hond met veel haar en soms baal ik dat ik weer met hem uit moet, maar hij is ook een trouwe vriend geweest de afgelopen jaren waar regelmatig een traan opviel.
Ik hoop dat hij nog heel lang bij ons blijft want het is helemaal een familielid geworden!

60 jaar tv

2011-10-03T09:38:00.004+02:00

Gisteravond werd er reclame gemaakt voor het kiezen van het leukste programma van de afgelopen 60 jaar. Door meneer de uil van de fabeltjeskrant.
Ik verviel gelijk in een bui van nostalgie want de fabeltjeskrant vond ik altijd ontzettend leuk en ik begreep mijn ouders ook omdat er vaak onderliggende grapjes inzaten die kinderoren voorbij gaan maar wel leuk zijn voor ouders.

Ik keek welke programma's er genomineerd waren en kon eigenlijk niet kiezen, wat een boel leuke programma's zijn er toch geweest.
Heb ik vroeger niet elke week vreselijke gelachen om van Kooten en de Bie, en volg ik Wim de Bie nog steeds op twitter. Ik moet vreselijk om zijn tweets lachen en krijg dan nog een beetje nostalgie gevoel terug.
Trouwens kent u nog die ethica die Wim de bie altijd nadeed?
In de zaak van tristan van der vlis werd steeds iemand van de ggz opgeroepen om te praten en iedere keer als ik haar zag dacht ik ,dat is Memien Holboog.

Gisteravond keek ik ook tv, eerst een programma wat obese heet. Het ging deze keer over een man die 269 kilo woog en 154 kilo ging afvallen in bijna een jaar tijd. Hij werd gevolgd in zijn zware strijd. Ik vond het een enorme prestatie en ook heel knap dat de man dit voor de camera's deed.
Hij praatte heel openhartig over het mislukken van zijn huwelijk, zijn ex-vrouw kwam aan het woord en vrienden.
Toch bleek hij door te slaan, hij ging ineens elke dag sporten, in weer en wind en kreeg van iedereen te horen dat het wel heel snel ging. Hij leek wel hyper, en toen een ontmoeting met de ex-vrouw.
Wat zal ik zeggen, respect voor de afvalrace, maar de overige onderdelen hadden er voor mij uitgemogen.

Ik schakelde later door naar een programma met de pakkende titel mijn vader is zwanger. Het ging over transgenders die nog niet helemaal waren wie ze wilde zijn en een ervan had een kind gekregen en ging voor een tweede zwangerschap.
Ze hadden al twee zoon's geadopteerd waarvan eentje met asperger. We keken er naar met open mond. Meneer Williams zei nog , dan heb je al zoveel op je pad en dan ook nog dit er allemaal bij.
De beide heren konden trouwens zo in het vorige programma ;-)

Ik mis van Kooten en de Bie, ik mis Jiskefet en soms ook wel de fabeltjeskrant,ik hoef niet zo nodig diep in een ander zijn leven.
Is dat mijn ogen sluiten? Ik weet het niet, ik vind sommige dingen niet nodig om te zien. De emoties van andere mensen zo op mijn bord, (of op mijn haakwerk).
En uiteraard er zit een knop op mijn tv, en die gebruik ik ook regelmatig.

Maar als dit het vooruitzicht is voor de volgende 60 jaar, dan weet ik niet of ik mijn abonnement houd.
Wie weet gaan de programmamakers ook nog in de retro stijl. Net als de mode en de hobbies, het leven.
Een nieuw idee, retro tv en roept u maar , wat wilt u zien op retro tv?

Zondagse overpeinzing

2011-10-02T00:04:00.002+02:00

De zondag is net een paar minuten oud, toch heb ik een flinke overpeinzing gehad samen met Meneer Williams.
Op 1 van de sociale netwerken zag ik een foto van een poes in een mandje.
Het mandje met de in mijn ogen slapende poes zag er nogal zen uit. Ik dacht nog goh dat de poes zo kan blijven slapen in deze zen omgeving.
Ik bekeek de foto nog eens goed en las toen het commentaar van iemand anders 'wat fijn dat je op deze manier kan afscheid nemen'.

Keek ik naar een dode poes...............................
Ja,ik keek naar een dode poes die lag opgebaard in( neem ik aan) een katten crematorium. Er volgde nog meer foto's en ik kreeg een getsie gevoel.
Dat je verdrietig bent dat je poes dood is, snap ik. Dat je voor jezelf een foto neemt en op deze manier afscheid neemt...okay..(al veel minder een okay maar okay dan maar;-)
Maar dat je dit op internet zet, en ook nog eens een hele fotoreportage...

Het deed mij denken aan de tijd dat ik Meneer Williams net kende, hij had een collega en die zijn vriendin had haar moeder net verloren. Vreselijk, vreselijk en op een dag was ze erg verdrietig erom en ze waren bij Meneer Williams thuis en ik ging het gesprek met haar aan. Luisterde naar haar verhalen over haar moeder en toen zag ik vanuit mijn ooghoeken Meneer Williams seinen.
Ik verliet met een excuus de bank en hij fluisterde mij in het oor 'aardig hoor, maar zo meteen gaat ze de foto's laten zien van de crematie'.
Ik sprong nog niet gelijk de deur uit maar was een gewaarschuwd mens en liet het gesprek een andere richting opgaan.

De dood vind ik niet eng maar ik kijk nooit naar dode mensen. Ik verschuil mij dan achter joodse tradities, daar mag het zelfs niet eens.
Ik vind het niet prettig, ik houd veel liever de herinnering aan iemand toen hij of zij nog rondliep en de persoon was die ik kende.
Foto's van dode mensen zijn heel persoonlijk of van dode dieren. Als iemand het doet voor zichzelf, prima maar voor mij hoeft het niet. En zeker niet als ik als argeloze bezoeker een sociaal netwerk open.

Iedereen gaat op zijn manier met de dood om, maar zo in een fotoreportage...nee, niet mijn ding.
Meneer Williams zei hoofdschuddend dat het steeds gekker werd. Ik denk dat het altijd zo is geweest. Er zijn genoeg mensen die van hun overleden dierbaren (mens of dier) een foto maken.
Maar het op het internet zetten..of in een fotoboek delen..nee dat hoeft niet voor mij.

Uit het archief :Midlife crisis

2011-10-01T12:03:00.000+02:00

Een van de eerste blogs op het nieuwe blog ging over een vermeende midlife crisis, helaas ik heb nog steeds mijn onderstaande crisis niet kunnen uitvoeren, maar wilde hem toch met u delen, nu ik een groter publiek heb ;-)

Mevrouw Williams is over het algemeen erg gelukkig met haar man,kinderen en hond en baan. Maar heel soms droomt Mevrouw Williams van een ander leven. Gistermiddag aan tafel kwam het gesprek op het soort auto wat Mevrouw Williams zou rijden als ze een rijbewijs had. Volgens Meneer Williams zou het een mini zijn, volgens de schoonzoon van Mevrouw Williams een snelle sportwagen. Beide hadden Mevrouw Williams niet goed ingeschat want Mevrouw Williams wilde een stoere landrover. Ze wil er dan haar surfplanken boven op hebben liggen want dan zou ze namelijk elk weekend windsurfen. Ze zou rondlopen in spijkerbroeken met stoere cowboylaarzen en twee grote honden hebben waar ze overal mee naar toe zou gaan.

Voor haar werk reisde Mevrouw Williams de hele wereld rond, ze versloeg overal het onrecht en publiceerde grote stukken in de krant. Mevrouw Williams had dan geen man en kinderen. Ze zou in een oud eigenhandig verbouwd huisje wonen .

Met open mond luisterde het gezin naar Mevrouw Williams, wilde ze echt een landrover en windsurfen...Meneer Williams vroeg zich af of Mevrouw Williams ooit had gesurfd. De schoonzoon van Mevrouw Williams keek naar de jongedame Williams en zei zachtjes volgens mij heeft je moeder een midlifecrisis :-)

Duidelijk verschil

2011-09-30T14:39:00.003+02:00

Hai, hoe is het met je?
Valt tegen, hoorde gisteren van drie mensen dat ze kanker hebben.
He dat is nu naar, ik voel mij een stuk beter dan gisteren.
Ja, fijn voor je, maar deze mensen he..ik vind het zo erg.
Snap ik, maar ja, je kan er weinig aan doen, er zijn als ze je nodig hebben.
Dat ben ik altijd hoor (inmiddels erg bitse toon)
Gelukkig voel ik mij wat beter, ga denk ik zo wat binnenklussen doen, en ik heb een heel leuk pakket gekregen van iemand die hetzelfde heeft wat ik ook heb, staat niet in relatie het pakket en de ziekte maar vond het zo toevallig.
Ja...leuk voor je
Maar deze mensen met kanker zijn echt ziek hoor
......
Ik wens je nog een fijne dag (uiteraard ga ik niet de discussie met je aan).

Gelukkig is het vandaag een zonnige dag achter de rolluiken, en is het vanavond patatavond en film kijken met mijn kinders en man.
Ik heb een prachtig pakket gekregen met hele mooie gehaakte spullen erin, ik kreeg van iemand anders nog een mooi boek met een gehaakte bloem.
Het is eigenlijk een hele goede dag voor mij en toch steekt het gesprek.

Zo lang als ik ziek ben laat deze persoon mij heel fijntjes weten dat er toch een duidelijk verschil zit in ziek zijn en ziek zijn.
Ik behoor volgens deze persoon niet tot de groep van mensen die een chronische ziekte heeft. Ik ben iemand die het niet goed doet in haar leven, ik moet iedere keer weer duidelijk op het verschil worden gedrukt.
Eigenlijk zou ik deze persoon willen verwijderen, of een labeltje opplakken "niet leuk".

Maar de dag is te leuk om door deze persoon te laten verpesten, en dat doe ik dus ook niet.

Staren

2011-09-29T10:06:00.002+02:00

Ik heb vandaag heel lang naar een leeg nieuw bericht gestaard en eigenlijk heb ik geen inspiratie.
Ben moe, misselijk en heb veel spierpijn, er is te lang, te veel licht voor mij, met bijbehorende vele geluiden.
Te veel mensen om mij heen en te veel indrukken.

Vandaag blijf ik binnen, zonder mensen, zonder te veel input, even geen nieuwe dingen of leuke ideeën.

En denk aan een mooie uitspraak

Je leven aanvaarden zoals het is, is ook een uitdaging, misschien wel de grootste waarvoor een mens kan staan

Vaslav

Studie

2011-09-27T08:38:00.004+02:00

Tijdens het gesprek met de arbeidsdeskundige bracht deze naar voren, wilt u geen orthopedagoge worden? Of onderwijskundige? U kunt deze studies in deeltijd volgen, veel vrijstellingen en daarna kunt u opnieuw aan de slag.

Ik heb geleerd om niet direct te reageren dus ik zei voorzichtig terwijl het hoofd overuren maakte, ik denk er over na.
De man babbelde door maar had een idee geplant in mijn hoofd en dat kon ik niet loslaten.
Na 2 hbo opleidingen, een universitaire studie, mooi voor op mijn cv als werkende mens maar op mijn cv van mens in dit leven?

En wat zou ik er mee willen en kunnen doen? Is dat wat ik wil of wat een ander graag zou zien?
Aan het eind van het gesprek , kwam de man er nog even op terug. Ik liet hem weten dat ik er over zou denken.

Ik las net een blog van een mevrouw die aan het solliciteren was en dat er een opleiding voor werd gevraagd. Ze had geen behoefte om een opleiding te volgen naast haar baan, haar gezin en haar hobby's.
En daar knelt het hem bij mij ook, ik heb ook een gezin. Met een jongetje wat toch iets meer aandacht vraagt dan de meisjes. En ik heb ook de meisjes, eentje is weliswaar al uithuizig maar wel om de hoek en komt zeer regelmatig om raad en daad vragen. En de middelste in haar examenjaar, mijn heerlijke 'ik sta vrolijk in het leven'meisje wat ik zeer zeker moet begeleiden.
Heb ik nog een man, hond,konijn en een leuk groot oud huis en....misschien wel het allerbelangrijkste ben ik niet net jaren ziek geweest?

Een studie zou heel veel van mij vergen, qua energie en in dit hoofd. Waar de chaos gelijk zou uitbreken en ik helemaal in paniek zou raken van de druk.
Waar ik mij helemaal zou verliezen in een studie en de rest uit het oog verlies.
Nee, ik heb twee studies gedaan en ik vind het leuk om mij af en toe te laten bijscholen , een dag of 2 maar dan moet het genoeg zijn.

Niet dat ik niet zou willen, het lijkt mij geweldig maar dan niet met deze factoren erbij. Keuzes maken heet dat geloof ik, en niet alles kan, heb ik geleerd!
Een van de dames zei heel mooi de laatste ochtend in het revalidatieoord tegen mij "je mag tekort schieten" dat bracht tranen in mijn ogen en mijn voeten op de grond.
Voor de duidelijkheid , ik zie het niet als een tekortkoming dat ik de studie niet volg maar meer dat ik gewoon niet alles kan en dat accepteer.

En ik geniet op dit moment van wat ik allemaal wel kan, en dat is best veel merk ik.
Ga ik nu eens lekker de markt op zoeken, dat heb ik in geen drie jaar meer gedaan op de dinsdagochtend!

Afvallen

2011-09-26T12:59:00.003+02:00

Vanaf mijn puberteit worstel ik al met mijn lijn, eerst was die goed, maar ja er moest uiteraard wat af want iedereen was recht en ik had/heb heupen en borsten.
Dus hup lijnen, en dan viel ik af en dan was ik weer even blij, at ik weer gewoon , kwam ik weer aan.

En toen kwamen mijn kinderen, met gemak kwam ik in de dameszwangerschappen 30 kilo aan, ik ging scheiden en hup ik viel weer heel veel af.
Ik kwam Meneer Williams tegen, die zo geweldig kan koken en er kwam 25 kilo aan, nog eens 12 erbij in een zwangerschap en er ging eens weer wat af.
Toen braken de zwarte jaren aan na de baarmoederverwijdering en kwam ik 20 kilo weer aan en toen stond het stil.
Ik deed wel eens een flauwe poging maar het lukte niet meer, geen interesse meer voor het lijf, het kostte mij te veel moeite.

In de therapie in het revalidatieoord bedacht ik mij dat ik het goed vond, ik was te zwaar maar wel een leuk mens dus ik legde mij erbij neer.
Acceptatie van mijzelf ook al dacht ik wel eens stiekem , ik zou wel graag eens wat minder willen wegen.

Sinds juli slik de medicijnen voor de adhd die als bijwerking hebben dat je afvalt. Ik moest er om lachen omdat ik gelijk al zei iedereen valt er vanaf behalve ik.
Bij het laatste bezoek was ik 3 kilo kwijt en inmiddels zakt mijn broek mij steeds af. Een maat kleiner kan ik al aan en af en toe kijk ik in de spiegel en denk he, een slankere dame kijkt mij aan.

Gistermiddag had ik een jurkje aan met een legging, en ik liep met de jongste mee naar de speeltuin , onderwijl hijste ik voortdurend aan de legging.
Op de terugweg moest ik regelmatig hijsen en toen ik thuiskwam zakte de legging mij spontaan helemaal af....
Ik mopperde tegen Meneer Williams dat de legging afzakte en pruttel pruttel, zo hield ik toch geen kleding meer over!
Meneer Williams moest vreselijk lachen, mens je valt enorm af , je hebt het zelf niet eens in de gaten en echt waar..6 kilo minder ben ik nu.
Ik zie er anders uit, vanmorgen zeiden ze op school, het gaat wel hard he..terwijl ik dat niet eens voel of merk!

En het geheim..is er niet, ik eet gewoon, gezond,snoep, drinken mag ik niet met de medicijnen en ik slik de medicatie...verder doe ik niets bijzonders ...misschien dat half uurtje aquajoggen wat ik tegenwoordig doe ;-)
Meneer Williams heeft al een berekening gemaakt hoeveel ik over een half jaar zou wegen als ik in dit tempo doorga en zegt zorgelijk dat gaat wel snel en ik denk , het is wel goed!

Herfst

2011-09-23T11:10:00.000+02:00

Mijn favoriete seizoen is vandaag begonnen, de zon is lekker maar niet te warm, de avonden zijn heerlijk voor op de bank met thee en lekkere dingen .
En straks weer regen en storm , het liefst alleen op niet-werkdagen en dan alleen s ávonds ;-).

Ook het seizoen van de bladblazer is weer begonnen. Dit vind ik persoonlijk een heel stuk minder maar ach gun die mannen ook wel een pleziertje he. Zo'n stoere grote bladblazer om je hals en dan hoi roepen naar iedereen die voorbijkomt!
Die bladblazer zal vast iets symboliseren, ga ik vanuit;-)

Ik krijg altijd veel energie van de herfst, ik weet niet eens waar ik moet beginnen.
Ik denk met een kop thee in de zon, goed idee van mezelf al zeg ik het zo zelf ;-)

Fijn weekend!

De huisarts

2011-09-21T22:28:00.004+02:00

Beste baas,

Zoals u weet heb ik mij 2 weken geleden ziek gemeld met een door de telefoon door de doktersassistent geconstateerde griep. Omdat ik al een week met deze klachten liep en mijn vrouw aandrong omdat ik veel koorts had en veel pijn in mijn gezicht heb ik gebeld.
Inmiddels zijn we vier weken verder en heb ik vanmorgen een afspraak gekregen bij mijn huisarts. De huisarts constateerde een bijholte en voorholte ontsteking en zei dat het vanzelf overging.
Beste baas, u begrijpt het wel, ik ben nog wel even onder de pannen want het blijft nogal vastzitten.
Gelukkig heb ik aangedrongen bij de huisarts op een antibiotica kuur, die hij met pijn en moeite voorschreef met de begeleidende woorden , nou je zit hier toch dan moet het maar!
Ik wilde u nog bedanken voor de assertiviteits cursus die ik onlangs voor het werk heb gevolgd. Die komt namelijk erg goed van pas bij deze huisarts.
Het is dat mijn vrouw van zichzelf assertief is want bij deze huisarts moeten wij toch met sterke argumenten komen.

Eigenlijk mogen wij blij zijn als wij aan het woord komen want naast zijn uiterlijk wat er altijd gelikt uitziet hoort hij zichzelf graag praten.
We gaan nu steevast met z'n tweeën, dit is nodig want ik moet regelmatig mijn vrouw in bedwang houden als de huisarts weer over de schreef gaat in zijn uitlatingen en zij hem over het bureau wil trekken.

Wij reden afgelopen zaterdag in de stad op een rotonde, en zonder voorrang te verlenen vloog er een porsche cabrio voor ons de weg op met aan het stuur de huisarts met wapperende haren. Helaas heb ik de bekleding van de auto aan de bijrijders kant moeten vervangen want uit woede heeft mijn vrouw deze er af gekrabd.

Ik hoop dat de antibioticakuur aanslaat en ik beloof u we stappen gelijk over naar de andere huisarts. We zijn al bij hem op kennismakingsbezoek geweest en de situatie voorgelegd. Het is een totaal andere man en we hopen dat het bezoek aan de huisarts nu geen stress meer zal opleveren.

vriendelijke groet Meneer Williams (ook van zijn vrouw hoor)

Werk

2011-09-21T11:31:00.003+02:00

Vele jaren heb ik gewerkt met een bezwaard hart en tanende gezondheid. Moe in alle vormen domineerde mijn bestaan. Ik sleepte mij naar mijn werkplek, werd wel eens enthousiast om gelijk na het enthousiasme weer te vervallen naar nog meer vermoeidheid.

Waarom ben je dan ook altijd zo druk? Je moet dat toch beter plannen, was een veelvuldig commentaar. Je vraagt ook veel te veel van jezelf, waarom doe je dat toch?
En dan ben je moe , en in je hoofd wil je zoveel, je ziet verbeterpunten op je werk en eigenlijk wil je je daar wel voor inspannen maar dat onwillige lijf he.

Ineens lig je op de bank en betwijfelt of je ooit nog wel eens zou opstaan, en je wilt niet lastig gevallen worden met de vraag wat je vanavond wil eten en werken lijkt zo ver weg. Alle gesprekken laat je maar gaan want die prop watten in het hoofd lijken alle informatie gewoon te absorberen.

U heeft mijn vooruitgang gelezen, en sinds deze week werk ik weer, uiteraard een beperkt aantal uren en niet voor de klas maar wel in mijn school. Ik heb even mijn oude beroep opgepakt. Ik ben de bibliothecaresse van de schoolbibliotheek ;-)
En ik heb er heel veel plezier in, ik duik informatie op, beoordeel de boeken, de invulling, de thema's en heb gisteravond een beleidsstuk erover geschreven.
Dit mailde ik voorzichtig naar mijn directrice, want het was jaren geleden dat ik een beleidsstuk schreef voor een bibliotheek en eigenlijk ook jaren geleden zo diep op materie was ingegaan.

Vanmorgen kwam ik op school en ze kwam bij mij zitten en wilde een overleg.
Wat gaat het goed met je, en wat heb je het allemaal helder verwoord. Ik glom!
Wil je dit presenteren aan de collega's? En overleg voeren met de onderbouw en de bibliotheek in de stad. Ik glom nog meer en ineens drongen er tranen naar boven.
Zie je wel, ik ben er wel, de eigen ik die het kan, niet alles maar wel wat ze wil.

Ooit zei mijn directrice, als je de bodem hebt gezien kan het alleen maar beter gaan, en ik dacht dat ik op de bodem bleef liggen, maar nee blijkbaar ben ik dus toch naar boven geklommen..of in ieder geval op weg naar boven!

Fotokabien

2011-09-20T09:30:00.003+02:00

Het is weer de 20e van de maand , tijd voor fotokabien. Ik heb de vrijheid genomen deze blog even te combineren ;-)

Vanmorgen kwam er een mailtje binnen van de maatschappelijke werkster van het revalidatiecentrum. Ik had haar geholpen aan een literatuurlijst voor haar dochter die adhder is en een scriptie hierover wilde schrijven.Ik had vorige week afscheid van haar genomen, met pijn in mijn hart want als iemand mij de laatste maanden de goede richting heeft opgeduwd is zij het wel.

Tijdens de evaluatie vroeg ze aan wie ik het meeste had gehad. Ik antwoordde volmondig aan haar , maar schrok want ik vond dat ik dan de andere therapeuten tekort zou doen.Een wenselijk antwoord volgde van mijn kant daarop , het is een samenspel en zonder andere therapeuten geen goed programma..blabala toen stopte ik en zei onzin aan jou heb ik het meeste gehad.Zij was degene die mij daar in de eerste week op de been hield. Zij was degene die mij een spiegel voorhield, die liet zien dat ik de allerallerallerbeste ben in het dooie paard trekken in relaties.

In mijn leven is mede door haar meer ruimte en energie gekomen, heb ik geleerd dat ik niet altijd hoef te zorgen, dat een ander ook verantwoordelijkheid heeft ook al neemt hij of zij die niet , daar kan ik niets aan doen. En dat ik als ik voel dat het niet loopt , ik niet 10 keer harder mijn best moet gaan doen,energie er in gaan steken maar het los te laten en energie te steken in de mensen die er wel toe doen. Maar ook in werk, of bezigheden.Ik maak nu andere keuzes, en ik merk dat mij dat veel beter bevalt. Het genieten van de dingen die er wel toe doen gaat ook veel beter.

Wel heb ik mijn trouwe buddy, Meneer Williams die ook mee is geweest naar de therapieën om inzicht te krijgen in een heleboel zaken. Die nu veel eerder op de rem trapt en aangeeft dat ik weer aan het dooie paarden trekken ben ;-).

citaat mail

En wat er onderaan staat is toch een cadeautje,…zowel voor jou als voor mijn dochter en voor mij ;dat ik zo,n leuk kind heb gekregen en dat ik op mijn werk zulke mooie mensen kan ontmoeten

Deze boeken hebben mijn inzicht de laatste maanden doen vergroten.

Bij de Fotokabien maken we elke maand een foto - online of in een echt hokje. Meer info of meedoen? Kijk hier, ook voor een lijst met alle andere deelnemers!

Londen

2011-09-17T11:06:00.002+02:00

Vorige week woensdag tijdens het eten vertelde ze enthousiast dat ze maandag naar Londen ging. Ik verslikte mij gelijk in het eten was het aankomende maandag al...slik!
Relaxed vertelde ze over de reis en het programma terwijl er in mijn hoofd allerlei boodschappenlijstjes ronddraaide want de middelste is nogal een sloddervos ;-)

Je id kaart is die nog geldig vroeg Meneer Williams. Kauwend en nadenkend keek ze hem aan, volgens mij wel hoor. Gelijk schrok ik ...volgens mij wel....
Meneer Williams stak gelijk een donderpreek af over verantwoordelijk zijn en over goed voorbereiden.

De middelste is vaak te benijden vind ik. Ze heeft een vrij relaxte levenshouding en maakt graag van alles een feestje. Uiteraard moet ik vaak de strenge moeder zijn want ze kan ook doorschieten naar het nonchalance .
Zo vertelde ze ook dat er foto's gemaakt waren voor de politie in Londen. Stel dat ze kwijt raakten dan hadden ze recente foto's.
Ik schiet dan in de stress, angstig denk ik dan gelijk aan alles wat er eventueel kan gebeuren.
Zij niet, voor haar is het een formaliteit, onder de categorie nodig maar niet dringend.

Op mijn aandringen heeft ze een lijstje gemaakt en netjes afgevinkt. Medicijnen besteld, en alles schoon.
Geld op haar rekening en maandagochtend om 5.45 uur op school staan.
Het programma is geweldig leuk, ze slaapt met drie vriendinnen in een gastgezin en ik vind het geweldig voor haar!
Maar het geweldigste moment is volgende week vrijdagavond als ik haar weer veilig thuis heb (sst niet tegen haar zeggen hoor!).

Binnen!!!!

2011-09-15T14:35:00.003+02:00

Als enorme fans verslinden en verslonden wij de Dolfje Weerwolf boeken van Paul van Loon.We zijn hier enorm verzot op Dolfje, een jongetje wat bij volle maan ineens drie dagen weerwolf is.
Op zijn adoptievader die ook vreemd is met zijn olifantentheemuts en kamerjas, op moeder die als een dolle in haar auto rondrijdt om iedereen te redden , op Leo de neef van Dolfje die zo mooi alle woorden verhaspelt.
We zijn gewoon superfans!

Helaas lazen wij enkele weken geleden de laatste dolfje uit, en waren wat verdrietig.
Wat zullen we doen vroeg ik aan de jongste? We beginnen gewoon opnieuw zei hij, dus we begonnen opnieuw totdat ik ineens er achter kwam dat er een nieuwe dolfje in de maak was!
Enthousiast vertelde ik de jongste dat het boek er aan kwam. We waren door het dolle heen en konden het in de voorverkoop bestellen.
De verwachte binnenkomst datum was 1 oktober en daar konden wij mee leven (we moesten wel ;-).

Vanmorgen gingen we de uitslag halen van de dyslexietest en voordat ik wegging keek ik even naar de mail...las ik het goed, was gisteren het boek van dolfje op de bus gedaan...en jawel, vanmiddag bracht de postbode Superdolfje!!

Vanavond ga ik het jongetje wat een matige leesdyslexie heeft en een zware spellingdyslexie weer lekker voorlezen.
Uit Superdolfje, want hij is een supervent, ondanks de dyslexie heeft hij toch alles tot nu toe heel goed gedaan!!

Over je schouder gooien

2011-09-14T08:24:00.003+02:00

Kent u dat, dat sommige dingen beter over de schouder kunnen worden gegooid en verder gegaan moet worden?
Een van de dingen die ik ook heb geleerd de afgelopen maanden, gooi het over je schouder de mens achter de woorden weet niet beter maar toch...

Gisteren las ik hiphoppend door blogland een blog met de titel adhd, en dan werkt dat net zo als dat je groene auto gaat kopen, overal zie je groene auto's en jij wilt weten of die mensen ook dergelijke ervaringen hebben met groene auto's.
Dus ik surfde naar het blog en las een heel naar stukje over vervelende buren die veel lawaai maakte en overlast veroorzaakte in de ogen van de schrijfster en deze hadden volgens de schrijfster last van adhd.
Uiteraard had iemand gereageerd dat ze de titel van het stukje ongepast vond waarop de schrijfster haar diagnose vertelde dat het hele gezin adhd had en daarom de overlast veroorzaakte.

Ik las het heel boos aan Meneer Williams voor en had al allerlei commentaar opgeschreven maar toch niet gepubliceerd omdat ik een beetje rustiger werd en bedacht dat de mevrouw geen kennis van zaken had.
De mevrouw had last van lawaaierige buren en blijkbaar is iemand met adhd heel lawaaierig in de ogen van de mevrouw.

En toch....
Beste Mevrouw,

Zou u voordat u heel ongenuanceerd uw mening over een aandoening schrijft waar u totaal geen kaas van heeft gegeten eens verder willen kijken dan uw neus lang is.
Mensen die overlast veroorzaken hebben niet standaard adhd, net zoals adhders niet standaard overlast veroorzaken.
U zult verbaasd staan over hoeveel rustige in uw ogen aangepaste mensen er adhd hebben en uw herrie al als overmatige prikkel ervaren.

Voor de rest gooi ik het over mijn schouder en ga ik vandaag weer van de zon genieten in mijn rustige huis, ga ik vanavond aquajoggen in een rustige aangepaste omgeving omdat een gewoon zwembad te druk voor mij is en mij teveel zou afleiden van alles.